ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Πίσω από τα ονόματα των νέων υπουργείων

Μια από τις τεράστιες καινοτομίες του ΓΑΠ, που κάνουν τη χώρα δημοκρατικότερη, με λιγότερη διαφθορά και σπατάλη, πιο λειτουργική και προοδευτική είναι σίγουρα η...

ονοματοδοσία των υπουργείων!

Μάλιστα κύριοι! Τι μας έφταιγε τόσο καιρό; Το πως ονομαζόντουσαν τα υπουργεία!
Που πας κύριε ονομάζοντας ένα υπουργείο ξερά "Δημοσίας Τάξης"? "Εσωτερικών"? "Βιομηχανίας"?
Αν εξαιρέσεις τα "Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων" και "Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων" που όσο να ναι, έχουν ένα... αξιοπρεπές μήκος, που πας με τα υπουργεία-φίφες?

Αυτό όμως, ο πάντα Open-Gov και αδιάφθορος GAP το έλυσε. Πάρε κόσμε ονόματα υπουργείων να έχεις!

Υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας (ΓΟΥΑΟΥ!)
Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΑΧ ΝΑΙ!)
Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΚΑΒΛΑ!)
Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων (ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΤΩΡΑ!)
Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΛΑ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ!)
Υπουργείο Υγείας Διατροφής και Άθλησης (ΧΥΝΩΩΩΩΩ!)
Το μπλογκ όμως σας έχει ένα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!
Από που εμπνέεται ο ΓΑΠ για τα ονόματα; Πως το έχει σκεφτεί; Στην τελική, ποιο απωθημένο τον σπρώχνει σε αυτή τη μέθοδο;

Ελάτε τώρα, δεν σας θυμίζει κάτι;



Τίποτα;


Ούτε από όταν ήσασταν παιδιά;

Μα οι Μικροί Εξερευνητές και οι βαθμοί και οι τίτλοι που τους απομένονται!

Οπως Μ.Ε.Γ.Α.Σ. Α.Ρ.Χ.Ι.Μ.Π.Ο.Υ.Χ.Λ.Α.Σ. και Στρατηγός Δέκα Αστέρων!

Εδώ μπορείτε να δείτε (στα Αγγλικά) όλους τους βαθμούς και τίτλους των Μικρών Εξερευνητών.

Kick-Ass!

Ούτε το πρώτο είναι, ούτε το τελευταίο θα είναι.
Για κόμικ, τα οποία έγιναν ταινίες μιλάμε.

Τον Απρίλιο, έρχεται το Kick-Ass! Ένα υπερηρωικό κόμικ, χωρίς σούπερ ήρωες.
Εκδίδεται στην Αμερική από την Marvel.

Δείτε το τρέηλερ:




Το σάιτ της ταινίας, εδώ:http://kickass-themovie.com/

Πανωσήκωμα (aka update): Διαβάστε και εδώ, στο μπλογκ Movies for the Masses

Σαν Σήμερα

Παρότι Αύγουστος, σαν σήμερα έγιναν πολλά σπουδαία γεγονότα.
Εγώ θα ασχοληθώ όμως με κάτι ευχάριστο:

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Rene Gosciny, δημιουργός (ως συγγραφέας) ανάμεσα σε άλλα των
Αστερίξ,



















Λούκυ Λουκ,

















και βεβαίως του αγαπητότατου
Ιζνογκούντ.


















Και τα 3 αποτέλεσαν αγαπητότατα παιδικά (και όχι μόνο βέβαια) αναγνώσματα. Αξίζει να προσέξει κανείς ότι και τα 3 έχουν τελείως διαφορετική δομή.
Ο Αστερίξ, είναι ο κεντρικός ήρωας σε ένα χωριό ανυπότακτων, οι οποίοι αντιστέκονται στον κατακτητή -την εξουσία. Ναι μεν υπάρχει ο κεντρικός ήρωας αλλά είναι ένα ολόκληρο χωριό όπου ο καθένας, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο έχει τον ρόλο του στην αντιμετώπιση του κατακτητή. Επίσης, η αντίσταση δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια του χωριού και της Γαλάτιας, αλλά απλώνεται σε όλο τον κόσμο, από την Αίγυπτο και τις Αραβικές χώρες ως την Ισπανία και την Βρετανία (τον γνωστό στην εποχή του Αστερίξ κόσμο, υπάρχει και το επεισόδιο στην Αμερική αλλά αυτό δεν σχετίζεται άμεσα με τους Ρωμαίους κατακτητές).

Ο Λούκυ Λουκ από την άλλη, είναι ένας μοναχικός, ικανότατος και εξυπνότατος υπερασπιστής του νόμου και της δικαιοσύνης. Ενώ συνήθως είναι το επίσημο κράτος που του αναθέτει τις αποστολές, δεν είναι ο τύπος που θα αποκαλούσες "μπάτσο", αν και πολλές φορές γλυτώνει τράπεζες από ληστείες.

Τέλος, ο Ιζνογκνούντ, κινείται πολύ στα όρια του σουρεαλισμού, αφού όλα υπάρχουν και μπορούν να συμβούν (τζίνια, μάγοι, ξόρκια, νεράιδες) ενώ δουλεύει πάρα πολύ με λογοπαίγνια και ατάκες.

Από όλα αυτά, το καλύτερο κατά την προσωπική μου άποψη είναι ο Αστερίξ, οι ιστορίες του οποίου είναι διαχρονικές και έχουν και πολιτικά μηνύματα ακόμα και για τη σημερινή εποχή. Είναι εντυπωσιακό ότι όσες φορές και να διαβάσεις μια περιπέτεια του Αστερίξ, θα βρεις πράγματα που δεν έχει προσέξει σε προηγούμενες αναγνώσεις -αυτό μου συνέβη πολύ έντονα πριν λίγα χρόνια όταν κρεβατωμένος από εγχείρηση διάβασα ξανά μαζεμένα όλα τα τεύχη.

Τέλος, ο Γκοσινύ, υπήρξε δημιουργός ενός ακόμα αγαπημένου παιδικού αναγνώσματος, του "Μικρού Νικόλα".

Μια σειρά βιβλίων, όχι κόμικς αλλά με εικονογράφηση από τον Jean-Jacques Sempé, με κεντρικό ήρωα έναν πιτσιρικά που έρχεται αντιμέτωπος με όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει ένα μικρό παιδί και τα οποία περνάνε με μια αφοπλιστική, παιδική λογική, αγνότητα και καλοσύνη, μέσα σε ένα σύμπαν χαρακτηριστικών μορφών που υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα παιδικά σύμπαντα (ο χοντρός Αλσέστ, ο σπασίκλας-φυτό Ανιάν, ο τσαμπουκάς Εντ κλπ).





Θερμή υπόκλιση σε ένα μεγάλο δημιουργό και καλλιτέχνη, πολύ υψηλά στο προσωπικό μου πάνθεον καλλιτεχνών.

Τεύχη κόμικς μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ (στο λινκ θα βρείτε αναζήτηση για Αστερίξ, μπορείτε βέβαια να ψάξετε για ότι άλλο).

Και τέλος κάτι άσχετο, γιατί έτσι μου ήρθε:
Παύλος Σιδηρόπουλος, Το ψαλίδι:

Πλίνθοι και κέραμοι

Μιας και έχω καιρό να γράψω, θα γράψω διάφορα σκόρπια που όλο περνάνε από το κεφάλι μου αλλά δεν μένουν (κάνει ρεύμα εκεί μέσα).

Όχι, δεν με έχει πιάσει το καλοκαίρι (δυστυχώς), απλά έχω χάσει το τόπι (γενικώς).

Που είναι το τόπι, οέο?

Περί απαγόρευσης καπνίσματος:

Είμαι μανιώδης καπνιστής, έχω φτάσει κατά καιρούς να καπνίζω ένα πακέτο καπνό 50ρι σε μια μέρα -και τα καπνίζω και χωρίς φίλτρο. Παρόλ' αυτά, συμφωνώ με την απαγόρευση σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Όχι στην λογική του "βλάπτει την υγεία των παθητικών καπνιστών" αλλά στη λογική ότι είναι ενοχλητικό για όποιον δεν καπνίζει. Και από τη στιγμή που το δικαίωμα μου καταπατάει το δικαίωμα του άλλου, οφείλω να το σεβαστώ. Και εφ' όσον σε χώρους με πολύ κόσμο δεν παίζει θέμα συνεννόησης (συγγνώμη, θα σας πείραζε αν καπνίσω? -τράβα συννενοήσου σε ένα μπαρ), τέλος.
Μην ακούσω τις πίπες που ακούω για "το δικαίωμα του καπνιστή" και κολοκύθια τούμπανα. Οκ, μπορεί να γίνεται για άλλους λόγους από αυτούς που προβάλλονται (προστασία υγείας και πίτσες μπλε) αλλά από τη στιγμή που είναι ενοχλητικό τέλος.
Γιατί αλλιώς, να αρχίσουμε καμπάνια για το δικαίωμα στο κλάσιμο στον δημόσιο χώρο, το δικαίωμα στην ιδρωτίλα, το δικαίωμα στη βρομερή ανάσα. Τι να κάνουμε ρε σύντροφοι καπνιστές, κάποιους τους ενοχλεί. Όσο δεν γίνονται Ταλιμπάν της αντικαπνιστικής, οφείλω να τους σεβαστώ.
Θα είχα ζήτημα άμα το απαγόρευαν γενικώς -όπως έχω ζήτημα με την ποινικοποίηση της κάνναβης-στη λογική ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει στον εαυτό του, αρκεί να μην ενοχλεί τον διπλανό του.
Αν θέλει κάτι να κριτικάρει κανείς σε αυτό το μέτρο, ας κριτικάρει την εισπρακτική λογική του προστίμου, ή τα ημίμετρα με τα καζίνο που επιτρέπεται ή τα "καταστήματα με έγχορδες ορχήστρες" (ΕΕΕΕΤΣΙΙΙ) όπου θα έχουν διαχωριστικό τοίχο 2 μέτρων (όποιος έχει δει ντουμάνι κάτω από τα δύο μέτρα, του κάθομαι!).

Legalize it ρεεεεεε!

Περί φασιστών και ρατσιστών:

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σκατά έχουν (ή δεν έχουν, γιατί είναι άδειο) στο κεφάλι τους.
Έβλεπα τις προάλλες κάπου τη φωτογραφία από τα γεγονότα στο Εφετείο (στα οποία ήμουν παρών, για όσους δεν ξέρουν ή δε θυμούνται)

και προσπαθώ να καταλάβω: Ποια δύναμη μπορεί να ωθήσει έναν άνθρωπο να αρματωθεί, να φορέσει κράνη και να προσπαθεί να καβαλήσει κάγκελα για να πάει να βλάψει έναν άνθρωπο? (οκ, και ο Κούγιας που πήδαγε κάγκελα για να μπει στο ALTER, στην ίδια κατηγορία ανήκει). Πόσο μάλλον, όταν δεν τον ξέρεις καν προσωπικά. Τι μπορεί να έχεις μέσα στην ψυχή και το κεφάλι σου για να θες να το κάνεις αυτό?
Ειλικρινά, το έβλεπα και ερχόμουν στη θέση τους: Τους έβλεπα συγκεντρωμένους στην Ομόνοια, τους είδα απέναντι μου, πίσω από αυτά τα κάγκελα. Όχι όμως ρε, δεν μου πέρασε καν από το μυαλό η σκέψη να τους επιτεθώ. Και όταν έκαναν την επίθεση, από το στενό, το να πάρω και να πετάξω πέτρα ήταν η δεύτερη σκέψη μου, η οποία και έγινε πράξη όταν είδα ότι άλλοι άνθρωποι κινδύνευαν. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να υποχωρήσουμε προς τα μέσα, για να μη μας φτάνουν.
Τους θεωρώ ηλίθιους, ανεγκέφαλους, ανέραστους, κομπλεξικούς με ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά με τίποτα δεν μου βγαίνει να τους επιτεθώ. Δεν μπορώ ρε αδερφέ, δεν υπάρχει στο είναι μου.
(δεν μιλάμε εννοείται για καταστάσεις άμυνας, οκ? Το άλλο μάγουλο, ψάξτε κάνα Χριστό να το γυρίσει).

Και ακόμα, δεν μπορώ να καταλάβω με τι μυαλό (φασιστάκια, κλικ!) μπορεί να αφήνει κανείς ένα τέτοιο σχόλιο (αυτό και το αμέσως από κάτω).

Καταστολή, ΜΑΤ και φασίστες:

Εδώ δεν χρειάζεται να γράψω και πολλά, οι ειδήσεις τα λένε από μόνες τους:

Έκρυθμη η κατάσταση στο Γραμματικό
Μολότοφ από την πλευρά των ΜΑΤ
Απλούστατα, η δεύτερη είδηση απαντάει σε πολλά σε σχέση με το ποιος ο πραγματικός ρόλος και οι φιλίες της αστυνομίας, ακόμα και στον πιο στραβό. Δείτε καλά την φωτογραφία, μεγεθυμένη. Φασιστάκια, έχετε τίποτα να πείτε τώρα για το ποιοι είναι οι τραμπούκοι και οι τσάτσοι της αστυνομίας και του κράτους?

Και κάτι πιο ευχάριστο:

Το ΠΣΚ που μας πέρασε, έγινε το 14ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Να τα χιλιάσει. Ή μάλλον, να φτάσει το πολύ μέχρι το 20ο, και απο εκεί και πέρα να είναι περιττή η διεξαγωγή του!
Χρώματα και αρώματα, μουσικές, φαγητό και κυρίως ο κόσμος! Τι υπέροχη μάζωξη!
Προσωπικά, θα προτιμούσα να το τιμούσαν ακόμα περισσότεροι μετανάστες αλλά και κόσμος που δεν ανήκει σε αυτό που λέμε "ευρύτερο χώρο" για να γνωρίσει και να γνωριστεί.
Πολλά πολλά συγχαρητήρια σε όσους έτρεξαν για τη διοργάνωση του, ήταν ΜΑΚΡΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ που έχω ζήσει.
Χαρακτηριστικό, ότι δεν συνέβαινε αυτό που συνέβαινε σε παλαιότερα φεστιβάλ. Να ξεχειλίζουν οι σακκούλες για τα σκουπίδια και να μένουν εκεί ώρα μέχρι να αλλαχθούν. Τρεις μέρες ήμουν εκεί, δεν είδα υπερχειλισμένη σακκούλα. ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ.
(την Παρασκευή το βράδυ, το μάτι μου πήρε την Ελθήνα Αγγελοπούλου, δημ.συμβουλο της Ανοιχτής Πόλης, να μαζεύει τα σκουπίδια από τα τραπεζάκια. Άμα ήταν έτσι όχι οι δημοτικοί σύμβουλοι αλλά και οι πολίτες μας, θα ήταν ο κόσμος μας πολύ καλύτερος. Η ουρά μου μέσα, γιατί πέρα από το ότι δεν άφηνα τα δικά μου σκουπίδια στα τραπεζάκια, δεν άπλωσα το χέρι μου να μαζέψω τίποτε άλλο. Και του χρόνου, θα θέλω πάλι να στηθεί το φεστιβάλ και να το απολάυσω. Από ποια χέρια? Όλο κάποιον άλλο περιμένουμε να τα κάνει).

Για φινάλε, βιντεάκια, απο του antidrasex τα χεράκια, από τις συναυλίες του φεστιβάλ:







Και τέλος τέλος, μιας από τα αγαπημένα μου χόμπυ είναι τα κόμικς, ρίχτε μια ματιά εδώ.
On line, free, ελληνικό κόμικ, διαβάζεται καθώς θα γράφεται και θα ανεβαίνει σελίδα σελίδα:

(κάντε κλικ στην εικόνα ντε!)

(εδώ, επιτέλους φτάσατε στο τέλος του...

...τρίδιπλου σεντονιού!)

Ημέρα της Κουκούλας - The Video

By Yellow Kid

Η Ώρα της αυτοκριτικής του blogger

Philip Geluck, Ο Γάτος, παρμένο απο το (9) της Ελευθεροτυπίας, τεύχος 402.