ΕΠΕΙΓΟΝ SOS!

ΦΕΡΤΕ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ! ΜΕΧΡΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ!

Διαμαρτυρία για την Χριστίνα Κυριμοπούλου

[Η εκδήλωση στο facebook]

Ημερομηνία:	Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009
Ώρα:	9:00 μ.μ. - 11:00 μ.μ.
Τοποθεσία:	Έξω από την Βουλή
Οδός:	Πλατεία Συντάγματος

Δεμένοι με χειροπέδες, σχηματίζοντας μιαν αλυσίδα, θα διαμαρτυρηθούμε μπροστά στην Βουλή για την διαρκή αναλγησία που επιδεικνύει το «σωφρονιστικό» σύστημα απέναντι σε μια κοπέλα που έπεσε στα χέρια του από 13 ετών.

Η Χριστίνα θα έπρεπε να έχει αποφυλακιστεί. Αντίθετα, καταδικάζεται διαρκώς σε πειθαρχικές ποινές για τους αυτοτραυματισμούς στους οποίους καταφεύγει για να διαμαρτυρηθεί για την κακομεταχείριση που υφίσταται.

Δεν της έχει παρασχεθεί ποτέ ψυχιατρική βοήθεια. Δεν της επιτράπηκε ποτέ να παρακολουθήσει μαθήματα στο σχολείο των φυλακών. Είναι εγκαταλελειμμένη από γονείς.


(από το ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ)
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙ, ΡΕΜΑΛΙΑ.

Χριστίνα Κυριμοπούλου

Η εκπρόσωπος από την "Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων" είπε στην εκπομπή του Μάριου Διονέλλη ότι χρειάζονται 1400€ για να εξαγοραστεί κάποια ποινή και να έχει πιθανότητα να αποφυλακιστεί.
Αν νομίζετε ότι κάτι μπορείτε να κάνετε, πληροφορίες μπορείτε να πάρετε με τηλέφωνο στο Ρ/Σ "Στο Κόκκινο" τηλ 210-3217777

Κατερίνια Γκουλίωνη, R.I.P.

Γιατί, δυστυχώς, κάποιες φορές κάποια πρέπει να πεθάνει, για να βγουν στη φόρα ορισμένα πράγματα όπως αυτό το βασανιστήριο που κάνουν στις γυναικείες φυλακές, ενώ εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι πως "ε, δεν είμαστε και Ουγκάντα/Τουρκία/Αφγανιστάν" (βάλτε την χώρα της δυσαρέσκειας σας). Πως οι κακοί είναι στη φυλακή. Πως είμαστε πολιτισμένοι και δημοκράτες. Και πως το μεγαλύτερο πρόβλημα μας είναι οι κουκουλοφόροι και οι βιτρίνες του Κολωνακίου.

Διαβάστε στον τριπόντικα.

30 χρόνια πριν...

Πολλά ή λίγα???

Απόψε το βράδυ ο Τσίμας στην εκπομπή του στο Mega, ασχολείται με το αν υπάρχει στην πράξη δεύτερη ευκαιρία για κάποιον που βγαίνει από τη φυλακή και μιλάει με δύο γνωστούς πρώην κρατούμενους: Το Νίκο Κοεμτζή (αν σας θυμίζει κάτι αλλά δεν: η ταινία Παραγγελιά και το τραγούδι του Σαββόπουλου "Μακρύ Ζεϊμπέκικο για το Νίκο") και ο Χρήστος Ρούσσος (ομοίως, ταινία "Άγγελος", ο ομοφυλόφιλος ναύτης που σκότωσε τον έραστή του).

Για τον δεύτερο, μπορείτε να δείτε εδώ μια εκπομπή της Μηχανής του Χρόνου και εδώ το δεύτερο μέρος, του Χρίστου Βασιλόπουλου κάποτε στον Alpha.
Δείτε -ή θυμηθείτε- το πως ήταν η κατάσταση για τους ομοφυλόφιλους μόλις 30 χρόνια πριν.

Και πληροφορηθείτε, αν δεν το ξέρετε, και αν ναι, θυμηθείτε:

Στις 31 Μάρτη, ο Λάζαρος Πετρομελίδης, αντιρησσίας συνείδησης, θα κάτσει για 16η (!!!) φορά στο εδώλιο του Στρατοδικείου. 16 φορές στο εδώλιο για το ίδιο "έγκλημα": Δεν θέλησε να πιάσει όπλο, ούτε να υπηρετήσει στον Στρατό. Έστειλε επιστολή εξηγώντας γιατί δεν μπορεί και ζήτησε εναλλακτική θητεία. Δεν την κοπάνησε, δεν άλλαξε σπίτι. Το πάλεψε και το παλέυει ακόμα.
Για μένα, ο Λάζαρος Πετρομελίδης είναι από τους ανθρώπους με πολύ προσωπικό κόστος, βάζουν ένα λιθαράκι για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα για όλους μας:
Κ. Πετρομελίδη, τα σέβη μου. Ή όπως λέμε σήμερα: RESPECT!

Μια ιστορία...

Image by khoogheem via FlickrΘα σας πω μια ιστορία...

Ήταν κάποτε ένα παιδί, ο Φ.

Λίγα χρόνια μεγαλύτερος μου, γιγαντόσωμος, κάπου 1,90 θα ήταν και σίγουρα καμιά 130ρα κιλά. Άκουγε κυρίως Heavy Metal, το έπαιζε ροκ φιλοσοφία και έτσι. Μέσα σε τσαμπουκάδες από τους πρώτους, για το τίποτα πολλές φορές, από αυτούς που γίνονται σε μικρές επαρχιακές πόλεις σαν αυτή που μεγάλωσα, στη ντισκοτέκ ή αλλού. Για μαλακισμένος λόγο, ως συνήθως. Εκμεταλλευόμενος το τεράστιο κορμί του καθάριζε και για άλλους, που θεωρούσε φίλους.

Κατά βάθος δεν νομίζω ότι ήταν κακό παιδί, απλά αυτή ήταν η διέξοδος του για να είναι αποδεκτός και «χρήσιμος» στους φίλους του.

Δεν είχα ακούσει ποτέ να την «πέφτει» σε κανένα για το τίποτα. Και μάλλον ποτέ δεν ξεκίναγε εκείνος τον καυγά, πάντα για τους άλλους έπεφτε μέσα στη «μάχη».

Είχα πάρει χαμπάρι, παρότι πιτσιρικάς ότι κάπνιζε και «μαύρο».

Μια μέρα, στη μικρή μας επαρχιακή πόλη, ήρθε να μιλήσει ένας από ένα υπουργείο, σε μια εκδήλωση στο πολιτιστικό μας κέντρο. Θα μας μίλαγε και για τα ναρκωτικά.

Όλως τυχαίως (?) το προηγούμενο βράδυ είχαν πιάσει τον Φ. μαζί με άλλον ένα φίλο του, να ποτίζει μια φυτεία με δενδρύλλια. Έκανε αναφορά στο συμβάν και ο εκπρόσωπος του υπουργείου, στην ομιλία του.

Στη μικρή μας επαρχιακή πόλη, ξέραμε ότι ο Φ. με τον άλλον, απλώς έκαναν την «λάντζα». Δεν ήταν αυτοί τα αφεντικά. Οι γλώσσες έλεγαν ότι το κουμάντο το έκανε ένα «αξιοσέβαστο» πρόσωπο της μικρής μας κοινωνίας. Από αυτά που έβλεπα γύρω μου μεγαλώνοντας (όταν έγινε το συμβάν ήμουν στο Λύκειο), μάλλον δεν είχαν άδικο οι γλώσσες.

Τους έβαλαν και τους δύο φυλακή. Αν δεν έχασα το χρόνο, βγήκαν στα δυο χρόνια.

Είδα κάποια στιγμή τον Φ. και τρόμαξα να τον γνωρίσω. Είχε «λιώσει», είχε μείνει βαριά βαριά καμιά 80ρια κιλά. Εννοείται, ότι όλοι οι «φίλοι» τον απέφευγαν. Γύριζε στα μπαράκια και τα κλαμπάκια, αυτός μαζί με το δεύτερο παιδί. Μόνοι τους, πλέον. Όσοι μέχρι τότε τον είχαν από κοντά, για να έχουν την προστασία της φυσικής του παρουσίας, τον είχαν κάνει πέρα.

Εγώ έτσι και αλλιώς δεν έκανα και πριν παρέα μαζί του, αλλά όποτε ερχόταν κοντά για καμιά κουβέντα (πλέον δούλευα σε ένα από τα μπαράκια) δεν τον απέφευγα. Από αυτές τις σύντομες κουβέντες, κατάλαβα ότι ο Φ. πλέον είχε αρχίσει να μην στέκει και πολύ καλά. Δεν είχε σαλτάρει τελείως, αλλά ζούσε σε ένα δικό του, διαφορετικό και αγριεμένο κόσμο. Είχε χάσει τους όποιους τρόπους κοινωνικής συμπεριφοράς είχε, ήταν σαν ένα αγρίμι. Όλοι, ακόμα και εγώ, φοβόντουσαν ένα πιθανό άγριο ξέσπασμα του. Οι άλλοι είχαν επιλέξει την απομόνωση του. Εγώ μίλαγα μαζί του.

Έμαθα ότι στη φυλακή είχε μπλέξει και με άλλα ναρκωτικά, πέρα από τη φούντα. Έτσι εξήγησα και το λιώσιμο του κορμιού του.

Κάποια στιγμή χάθηκε από τη μικρή μας πόλη.

..................................................................................

Κάποια χρόνια μετά, τον πέτυχα στην Ομόνοια. Να περιφέρεται μαζί με άλλα πρεζάκια. Με γνώρισε, μιλήσαμε, μου μίλησε πολύ άνετα και περήφανα, ότι δουλεύει κάπου στην Αθήνα, ότι είναι καλά, να τα πούμε κάποια φορά και άλλα. Αυτό έτυχε 2-3 φορές, πάντα στην Ομόνοια.

Μια μέρα, άκουσα στις ειδήσεις ότι τον βρήκαν νεκρό από υπερβολική δόση σε μια γωνία της Γ’Σεπτεμβρίου.

..............................................................................................

Κάποια μέρα, χρόνια μετά, πίνουμε καφέ στα Εξάρχεια, με ένα ζευγάρι, όπου η κοπέλα είναι από τη μικρή μας πόλη. Πάνω στην κουβέντα μου αναφέρουν ένα περιστατικό που είχε πάει στον κάδο ανακύκλωσης της μνήμης μου. Ο Φ. την περίοδο μετά τη φυλακή, ακολουθούσε την κοπέλα, όταν γύριζε από το φροντιστήριο ή το σχολείο σπίτι της και αυτή είχε τρομοκρατηθεί. Μου το είχε αναφέρει, λέει, βλέποντας τον μια φορά στο μπαράκι που δούλευα και της είχα πει ότι θα το χειριστώ. Μετά από αυτό, σταμάτησε να την παρακολουθεί. Του είχα μιλήσει, του είχα εξηγήσει ότι η κοπέλα φοβάται, ότι είναι καλό κορίτσι και δεν είναι για γκομενιλίκια και τέτοια και αυτός απλώς σταμάτησε να την ενοχλεί –με την παρουσία του, δεν είχε κάνει ποτέ κίνηση εναντίον της μέχρι τότε. Έτσι απλά. Επειδή του μίλησα.

....................................................................................................................

Όλα αυτά, μου ήρθαν στο μυαλό, όταν την περασμένη Πέμπτη, άκουγα στο ραδιόφωνο, στο Κόκκινο, έναν κύριο από το υπουργείο «δικαιοσύνης» με αφορμή την κινητοποίηση στις φυλακές.

Μέσα στα άλλα, είπε στους δημοσιογράφους που των ρωτούσαν, σημειώνοντας ότι οι μισοί περίπου κρατούμενοι είναι για αδικήματα σχετικά με ναρκωτικά, μέσες άκρες «και τι θέλετε, αυτοί που πουλάνε ναρκωτικά να μην μπαίνουν φυλακή?». Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου (ο Διονέλλης νομίζω ότι ήταν) ότι υπάρχουν και τα βαποράκια, που πρέπει να αντιμετωπίζονται αλλιώς και όχι σαν έμποροι, ο εν λόγω κύριος είπε ότι «ο διαχωρισμός είναι χρήστες - έμποροι». Με 5000 «εμπόρους» στη φυλακή, απορώ που ακόμα κυκλοφορούν ναρκωτικά στην πιάτσα. Επίσης, πρέπει να έχουμε περισσότερους εμπόρους από την Κολομβία!

Είπε ακόμα, ότι «το να μπαίνει ο χρήστης στη φυλακή είναι καλό γιατί τον αποκόπτει από τις κακές επιρροές και τα κυκλώματα των ναρκωτικών» (δε φαντάζομαι να θέλετε και να το σχολιάσω!).

Συγχαρητήρια, κύριοι! Το κατέχετε το αντικείμενο.

Αυτά τα μυαλά κουβαλάνε αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη Δικαιοσύνη.

.................................................................................................................

Ο Φ., για εμπορία μπήκε μέσα. Φούντας. Και το μεγάλο κεφάλι της περιοχής –που οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι «έσπρωχνε» και «σκληρά» και ότι η όλη ιστορία με τον Φ. και το άλλο παιδί ήταν «δόλωμα» -τον έδωσαν για να δείξει η αστυνομία ότι κάτι κάνει- δεν το ακούμπησαν ποτέ.

Και εκεί, στη φυλακή, γνώρισε και τα σκληρά. Και έλιωσε το κορμί του. Και τον έκανε πέρα η κοινωνία. Και κατέληξε στη γωνία της Γ’ Σεπτεμβρίου.

Αρκούσε ίσως, μόνο να τον έχει αγκαλιάσει κάποιος και να του έχει μιλήσει.

Και σίγουρα η λύση δεν ήταν η φυλακή. Αυτό μάλλον ήταν το πρόβλημα.

(η φωτογραφία δείχνει τη φυλακή της Λισσαβόνας)

Έκτακτο Ποστ για τις Φυλακές

Αυτή την ώρα, ο Υπ.Δικαιοσύνης, μιλάει στη ΝΕΤ στην Παναγιωταρέα (θα το υποστώ).

Λέει ότι:
Μέχρι το Μάρτιο θα αποφυλακιστούν 4000 κρατούμενοι.
Παραδέχεται ότι υπάρχει πρόβλημα με μικροπαραβάτες να μένουν μαζί με βαρυποινήτες.
Λέει ότι το ποσοστό των φυλακισμένων (1 τοις χιλίοις) είναι από τα χαμηλότερα.
Διευκρινίζει ότι οι μισοί περίπου είναι ξένοι (η Παναγιωταρέα ήθελε να πει και είπε "για ναρκωτικά"). (γιατί αυτή η διευκρίνηση?)
Θα μειωθεί ο χρόνος προφυλάκισης στους 12 μήνες.
Θα χτιστούν και 3 νέες φυλακές.
Μιλάει και ο Άρης Δαβαράκης για την εμπειρία του το 2005 που ήταν προφυλακισμένος.
Εν τω μεταξύ, η Πανελλαδική Επιτροπή Κρατουμένων, αναστέλλει από αύριο στις 12 την απεργία πείνας.

Αν τα κρατήσει αυτά, είναι μια μεγάλη νίκη για τους κρατούμενους.

update: τώρα λέει ότι το φαγητό είναι μια χαρά, το ένα χαρτί υγείας το μήνα είνα ψέμα και άλλα τέτοια... Αν υπάρξει και κάτι άλλο άξιο αναφοράς θα κάνω και άλλο update. Πάλι θα υποφέρω για τους άλλους, βλέποντας Παναγιωταρέα (μππρρρρρ)

update 2: Ουφ, τελείωσε το μαρτύριο. Δυστυχώς, από το σύνολο των λεγομένων του κ.Χατζηγάκη φαίνεται ότι το μόνο που σκοπεύουν να κάνουν, είναι η αποσυμφορηση των φυλακών.
-Για τον περιορισμό της προφυλάκισης, προτείνει ως εναλλακτική λύση το βραχιολάκι με GPS (αντί να προφυλακίζεται κανείς, να του φοράνε το βραχιόλι)
-Για τα ναρκωτικά, παπάρια. Εξακολουθεί να βλέπει μόνο δύο κατηγορίες, χρήστες και εμπόρους και η διαφοροποίηση να γίνεται μόνο με την ποσότητα που θα βρεθεί στην κατοχή τους. Για την κοκαϊνη είπε 1,5 γραμμάριο, για το χασίς είπε γενικόλογα "μικροποσότητα".
-Για τις φυλακές ανηλίκων, καμία κουβέντα για κατάργηση, μόνο κάτι γενικά για παροχή επαγγελματικής κατάρτισης η οποία λέει ήδη παρέχεται (αλήθεια, με την περίπτωση του Βασίλη, τι έγινε τελικά? Έμαθε κανείς?)

Παρόλαυτα, η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως θετική και νίκη για τους κρατούμενους και τον αγώνα τους. ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ!
Μέχρι την τελική νίκη!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

αναδημοσίευση από το μπλογκ http://kratoumenoi.wordpress.com/.

Αν θέλετε να κάνετε κάτι ελάχιστο για συμπαράσταση στον αγώνα τον φυλακισμένων, αναδημοσιεύστε το παρακάτω κείμενο, την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008. Μπορείτε όσοι θέλετε να υπογράψετε εδώ.

——————————————————

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Μια ελάχιστη κινητοποίηση

Με τους ιντερνετοακτιβισμούς και με τους μπλογκοακτιβισμούς, δεν τα πάω καλά.
Τουλάχιστον όσο μένουν στη σφαίρα του διαδικτύου.
Δεν προωθώ e-mail, σπάνια υπογράφω σε petitions και μόνο με κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό (π.χ. για τους απεργούς των JUMBO, υπέγραψα για να ξέρουν ότι υπάρχουν κάποιοι δεν αδιαφορούν για αυτούς, για το blogme είχα υπογράψει μήπως και χρησιμοποιηθεί στη δίκη).
Δε συζητάω για το σκυλί του Vargas, τη θέση μου την ξέρετε οι πιο πολλοί, αν και τότε είχα μόλις ανοίξει το μπλογκ. Προτιμώ να μετέχω σε κινήσεις που έχουν αντίκρυσμα και στην real-life.
Ωστόσο, εδώ θα συμμετέχω.
Δεν πιστεύω ότι θα βοηθήσω πραγματικά τους κρατούμενους στον αγώνα τους για αξιοπρέπεια -έναν αγώνα που θα έπρεπε να δίνουμε και οι "ελεύθεροι" που νομίζουμε ότι έχουμε, γιατί μας έχουν αφήσει λίγη παραπάνω από τους φυλακισμένους- με μια απλή ανάρτηση στο μπλογκ μου. Σε δέκα, εκατό, χίλια μπλογκ να γραφτεί, δεν θα αλλάξει κάτι. Δυστυχώς. Όχι, δεν είναι ηττοπάθεια. Ρεαλισμός είναι. Δεν θα αλλάξει κάτι αν αρκεστώ σε αυτό.
ΟΜΩΣ:
Αν το αναδημοσιεύσουμε χίλιοι και οι μισοί προστεθούμε σε αυτούς που κατεβαίνουν στις πορείες, θα είναι κέρδος.
Αν από τις αναδημοσιεύσεις μας, κατεβούν άλλοι πεντακόσιοι θα είναι κέρδος.
Και στην τελική, αν ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ από αυτούς τους 30-40 που μπαίνουν στο μπλογκ μου καθημερινά, ψάχνοντας για "σεξ φωτό" "σεξ κινητά" "σεξ βιντεάκια" πέσει πάνω στο ποστ και αφήσει το πουλί του, διαβάσει την ανάρτηση και μάθει για το τι γίνεται, κέρδος θα είναι.

ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΟΤΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ. 1 ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ. ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΕΧΕΙ ΚΑΛΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΕΚΕΙ. ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΣΚΕΦΤΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΣΑΣ.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ, ΛΟΙΠΟΝ.
ΜΑΖΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΙΣ 20/11.

Αλληλεγγύη στους Απεργούς Πείνας Φυλακισμένους!

update: Φωτογραφίες από την χτεσινή συγκέντρωση - συναυλία:
Εκτιμώ ότι είχε πάνω από χίλια, ίσως και 1500 άτομα.

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να είμαστε παρόντες στα Προπύλαια.

Το ότι θα ακούσουμε και καλή μουσική, δεν είναι το σημαντικό.

Το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, για να δείξουμε ότι ...

Σύμφωνα με το In.gr σήμερα το πρωί, σε απεργία πείνας είχαν κατέβει 3390 κρατούμενοι. Για σκεφτείτε όταν ακούτε για απεργούς πείνας, ποιες χώρες ή καθεστώτα σας έρχονται στο μυαλό?

Πόσο απελπισμένος μπορεί να είναι κανείς για να φτάνει να μην τρώει για να διαμαρτυρηθεί?

Ελληνικές Φυλακές, Φυλακισμένοι...

Είχα καιρό να μπω και να δω στο μπλογκ του Urfursllaag, κυρίως γιατι έιχα πρόβλημα με το διαβολομηχάνημα και δε μπορούσε ο pcς να παίξει βιντεάκια.
Μπήκα σήμερα και ντράπηκα για τον εαυτό μου.
Γιατί είδα το παρακάτω βίντεο. Και ενώ ξέρω την κατάσταση, ξέρω το γεγονός της "εξέγερσης" στις φυλακές (έτσι είναι, εμείς οι έξω, απεργούμε, διαμαρτυρόμαστε, ότι άλλο ρήμα θέλετε, οι μέσα, "εξεγείρονται", γιατί πρέπει να είναι υποταγμένοι, με το κεφάλι κάτω. Πότε θα καταλάβουμε ότι οι έξω είμαστε που πρέπει να εξεγερθούμε?), έχω αδιαφορήσει. Ντροπή μου. Δεν έχω κάν κάνει τον κόπο να δω γιατί έχουν "εξεγερθεί" (αν και είναι εύλογο). Γιατί είναι φυλακισμένοι, αλλά όχι ζώα (γιατί χρησιμοιποιούμε αυτή την έκφραση? στα ζώα δηλαδή είναι δικαιολογημένη αυτή η συπεριφορά?).
Δείτε λοιπόν το βιντεάκι του Urf. Μπράβο φίλε, άξιος!