Παντού τα γουρούνια...

Την ίδια μούρη έχουνε τελικά:

(ποστ του Βλαχοκυριλέ στο ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ)

G20 protests: Riot police, or rioting police?

"At the G20 protests in London only one group appears to be looking for violent confrontation – and it's not the protesters. The trouble-makers are out in force again. Dressed in black, their faces partly obscured, some of them appear to be interested only in violent confrontation. It's almost as if they are deliberately raising the temperature, pushing and pushing until a fight kicks off. But this isn't some disorganised rabble: these people were bussed in and are plainly acting in concert. There's another dead giveaway. They are all wearing the same slogan: Police."
[Όλο το άρθρο της Guardian]
[μετάφραση του αποσπάσματος:
"Στις διαδηλώσεις για το G20 στο Λονδίνο, μόνο μια ομάδα δείχνει να ψάχνεται για βίαιες συγκρούσεις -και αυτή δεν είναι οι διαδηλωτές. Οι ταραξίες είναι πάλι έξω. Ντυμένοι στα μάυρα, τα πρόσωπα τους μερικώς καλυμμένα, μερικοί από αυτούς φαίνεται ότι ενδιαφέρονται μόνο για βίαιη αντιπαράθεση. Είναι σχεδόν σαν να μεγαλώνουν σκόπιμα την ένταση, σπρώχνοντας και σπρώχνοντας μέχρι να ανάψει η μάχη. Αλλά δεν είναι ένας ανοργάνωτος όχλος: Αυτοί οι άνθρωποι τοποθετήθηκαν εκεί και δρουν οργανωμένα. Υπάρχει και κάτι ακόμα. Όλοι αυτοί έχουν στα ρούχα τους το ίδιο σύνθημα: Αστυνομία.]

Κινέζοι στις ΗΠΑ

5 Κινέζοι, οι Chu, Bu, Fu, Hu και ο Su ήθελαν να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ.

Για να κάνουν αίτηση για Πράσινη Κάρτα, τους ζητήθηκε να "αμερικανοποιήσουν" τα ονόματα τους, σύμφωνα με κάποιον κανόνα.

O Chu έγινε ChuCK

O Bu, έγινε BuCK

O Hu, έγινε HuCK.

O Fu και ο Su άλλαξαν γνώμη και έμειναν στην Κίνα....

(ήρθε με e-mail)

Μα τι λέει....

Έχουμε πολύ πολύ δρόμο ακόμα ως είδος...
(ξέρω, τώρα κάτι σας είπα)

Mας ντρόπιασες! Nα αυτοκτονήσεις!

(από Arxedia Media postroll, μετά Buzz και μετά στο ποστ του Μετανάστη)

Ακόμα, η εφημερίδα "Το Ποντίκι" στο τρέχον φύλλο (1 Απριλίου, Τετάρτη λόγω της απεργίας) στη σελίδα 47, αναφέρει σε άρθρο με τίτλο "Η φρίκη ζει στην Ευρώπη" πως 180.000 γυναίκες υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, πολλές φορές μάλιστα στέλνονται "ταξίδι" πίσω στην πατρίδα τους από τις οικογένειες του μόνο και μόνο για αυτό. (υγ. μην ψάχνετε το άρθρο στο ίντερνετ, δεν το βρήκα. δυστυχώς, στην ηλ. έκδοση του Ποντικιού).

Συμπλήρωμα:
Το σποτ με την Κίρα Νάιτλι, κατά της ενδοοικιακής βίας εις βάρος των γυναικών.

Ενημέρωση: από την L'Enfant de la Haute mer, μπήκαν δυο λινκ στα σχόλια, που κάνουν το πασάλειμμα μου, ποστ: Δείτε λοιπόν, εδώ το ποστ και εδώ ένα άρθρο της Δρ. Αριάδνης Γερούκη, ανεβασμένο στο www.obrela.gr (ομπρέλλα κατά της σεξουαλικής κακοποίησης).

Δελτίο τύπου για τη δίκη του Λάζαρου Πετρομελίδη

Δελτίο τύπου για τη δίκη του Λάζαρου Πετρομελίδη

Στις 31/03 το αναθεωρητικό στρατοδικείο του Ρουφ δίκασε για 16η φορά τον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη. Τον καταδίκασε σε 18 μήνες φυλάκισης για ανυποταξία κατά συρροή. Η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη μέχρι την πραγματοποίηση της δίκης του επόμενου βαθμού. Είναι μονότονο να πούμε για άλλη μια φορά πόσο άδικη και εκδικητική είναι αυτή η απόφαση, πόσο παράλογο είναι να δικάζεται κανείς για τις φιλειρηνικές του πεποιθήσεις, πόσο απροκάλυπτα αγνοήθηκαν από το στρατοδικείο οι συστάσεις και οι αποφάσεις των διεθνών οργανισμών και δικαστηρίων για την αντιμετώπιση των αντιρρησιών από το ελληνικό κράτος. Ας σταθούμε σε ένα παράπλευρο γεγονός, γεγονός καθόλου τυχαίο που δίνει τον τόνο της σημερινής κατάστασης του ελληνικού στρατού.

Από νωρίς το πρωί ως αργά το απόγευμα, οι στρατοδίκες δίκαζαν υποθέσεις ανυποταξίας νέων που δεν μπήκαν καν στον κόπο να παρουσιαστούν στη δίκη. Αν πίσω από το γεγονός αυτό δε δούμε πως ο θεσμός του στρατού έχει αποσυντεθεί ολοκληρωτικά, κινδυνεύουμε να αγνοήσουμε το πιο σπουδαίο.

Ένας στους τέσσερις νέους δεν παρουσιάζεται για να υπηρετήσει τη θητεία του, λέει το Υπουργείο. Στην πραγματικότητα είναι περισσότεροι από ένας στους τέσσερις αυτοί που δεν παρουσιάζονται ή που αποφεύγουν τη στράτευση με διάφορα μέσα.

Η καταναγκαστική στρατιωτική θητεία είναι μια φάρσα. Το μόνο που εξυπηρετεί είναι να κάνουν μερικά ρουσφέτια παπάδες, στρατιωτικοί και βουλευτές.

Ο ίδιος ο ελληνικός στρατός αποτελεί απλά έναν παρασιτικό οργανισμό που διαιωνίζει την ύπαρξή του με βάση μια απαράδεκτη και παρωχημένη προπαγάνδα και την κατασκευή φανταστικών εχθρών.

Είναι καιρός ο θεσμός του στρατού να σταματήσει να αφαιμάζει την ελληνική κοινωνία και είναι καιρός η καταναγκαστική στρατιωτική θητεία να καταργηθεί και εδώ, όπως έχει συμβεί σε όλη την Ευρώπη.

Μέχρι τότε, αμήχανοι υπουργοί και στρατοδίκες θα προσπαθούν να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, θα αρνούνται να αντικρίσουν το τέλος που πλησιάζει και θα καταδικάζουν -από ένα περίεργο ένστικτο αυτοσυντήρησης- όλο και πιο αυστηρά τους αντιρρησίες.

Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης
www.antirrisies. gr

Παλιό, αλλά καλό...

και επειδή μέχρι τώρα δεν το θυμάμαι ποτέ, ας το ανεβάσω κιόλας μπάς και το μάθω ποτέ:

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού
κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή
τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της
Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας :
- Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει η
δασκάλα. Ποιος είπε: "Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο";
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:
- Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια, απαντά.
- Μπράβο Σουζούκι. Και ποιος είπε: "Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για
το λαό";
ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
- Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:
- Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι Γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία
καλύτερα από σας!
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία:
- Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!
- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:
- Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το
1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή.
- Θέλω να ξεράσω... ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει με βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:
- Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου
δείπνου στο Τόκιο το 1991.
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει:
- Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω!!!
Ο Σουζούκι, ψύχραιμα:
- Μπιλ Κλίντον, στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού
Οίκου.
Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:
- Α γαμήσου ρε μαλακισμένο Σουζούκι.
Ατάραχος ο Γιαπωνέζος:
- Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το
2002.

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει
σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο
διευθυντής:
- Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο.
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:
- Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό
συμβούλιο της κυβέρνησής του.

(υγ. το 2009 έχει καταλάβει πια ότι δεν είχε δει τίποτα ακόμα)

Λίγες σκέψεις για τη χτεσινή απεργία...

1) Δεν μπόρεσα να κατέβω, εν αντιθέσει με άλλες φορές. Η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι πάντα εύκολη σε τέτοια πράγματα. Και δεν το λέω για δικαιολογία.

2) Ξεχάστηκα το πρωί και παρέβηκα μια βασική μου αρχή, για τις ημέρες γενικής απεργίας: Μηδενική κατανάλωση. Επειδή και άλλοι δεν μπορούν να απεργήσουν, ασχέτως αν  το θέλουν ή όχι, τις μέρες αυτές:

-Δεν παραγγέλνουμε delivery

-Δεν πάμε στο super market

-Δεν βάζουμε βενζίνη

-ΔΕΝ ΣΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑ ΟΥΖΕΡΙ, ΤΙΣ ΤΑΒΕΡΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ! Με αυτή τη συνήθεια, κάνουμε τις μέρες αυτές μέρες υψηλής δουλειάς σε αυτά τα μαγαζιά και έτσι στερούμαι από τους εργαζόμενους εκεί το δικαίωμα στην απεργία ("Αφεντικό, άυριο δεν θα έρθω, θα απεργήσω." "Τι λες ρε Μήτσο, αύριο θα γίνεται ο χαμός. Θα πλακώσουν μετά την πορεία οι διαδηλωσάκηδες και δεν θα προλαβαίνουμε". "Μα απεργία είναι αύριο ρε αφεντικό"."Άμα δεν έρθεις αύριο, μην ξανάρθεις".)

-Γενικώς δεν καταναλώνουμε ρε αδερφέ. Άμα χρειαστεί κάτι επείγον, πάμε στον ψιλικατζή.

Εγώ χτες λοιπόν ξεχάστηκα. Και έβαλα βενζίνη, και παρήγγειλα καφέ και τυρόπιτα από τον Γρηγόρη.

3) Από αυτή την τελευταία γκάφα μου λοιπόν, επειδή ο καφές έκανε 50 λεπτά να έρθει, έμαθα το άλλο: Στον Γρηγόρη, λόγω της απεργίας, δεν περίμεναν να έχει δουλειά και είπαν στα μισά μηχανάκια να έρθουν για δουλειά. Ωραία. Α, τα μηχανάκια δεν τα παρέχει ο Γρηγόρης, ειναι των παιδιών. Γρηγόρης Μικροεκμεταλεύματα.

4) Στο δρόμο είδα ένα φορτηγάκι που έγραφε "Βλάβες ΟΤΕ" ή κάτι τέτοιο, δε θυμάμαι τώρα. Στο πλάι ήταν φανερό ότι ανήκε σε ιδιωτική εταιρεία. Χάλασε ο κόσμος, ούτε στον ΟΤΕ δεν μπορούν να απεργήσουν.

5) Από ότι μου είπαν, στην πορεία πρέπει να ήταν 15.000 άτομα. Και από όσα κατάλαβα από αυτά που άκουσα στο ράδιο, δεν ήταν καμιά μεγαλειώδης πορεία. Συμπέρασμα: Στο Λεκανοπέδιο Αττικής υπάρχουν μόνο 15.000 δημοσιοι υπάλληλοι.  Αφού αυτοί είναι οι μόνοι σίγουροι ότι δεν θα απολυθούν, αλλά επίσης με τα τελευταία (εξίσωση ανδρών-γυναικών στη σύνταξη, επιδόματα αντί για αυξήσεις) μέτρα είναι έντονα θιγόμενοι, λογικό δεν είναι αυτοί τουλάχιστον να κατέβηκαν?? Άρα, είναι όλοι και όλοι 15.000 και μην ξανακούσω για "τεράστιο δημόσιο τομέα" έτσι?

[εναλλακτική εξήγηση: Πέμπτη απεργία, Παρασκευή κολλάμε μια μερούλα, την έχουμε κάνει από Τετάρτη. Και ποιος γαμεί την πορεία, έλα μωρέ, θα κατέβουν "οι άλλοι".

6) Για άλλη μια φορά, μαζί με τους υπόλοιπους, η ΕΣΗΕΑ κυρρήτει γενική απεργία. Αποτέλεσμα, να μη μαθαίνουμε τίποτα, έστω για την απεργία. Δε λέω ότι δεν πρέπει να συμμετέχουν στην απεργία, αλλά ας πάρουν μια απόφαση για "προσωπικό ασφαλείας". 

Σημειωτέον, οτί ενω το συγκεκριμένο θέμα (η ενημέρωση τη μέρα της απεργίας) έχει συζητηθεί και άλλες φορές επικριτικά, κυρίως από τις αριστερές παρατάξεις της ΕΣΗΕΑ, αυτή τη φορά που μέχρι τελευταία σχεδόν ώρα, δεν είχε παρθεί απόφαση για συμμετοχή, οι ίδιες παρατάξεις έλεγαν "ντροπή που δε συμμετέχουμε". Δεν τους πιάνεις πουθενά τελικά.

7) Στις σημερινές ιστοσελίδες ενημέρωσης (κοίταξα σε enet.gr, news247.gr, naftemporiki.gr, in.gr) υπάρχει μόνο ένα δημοσιεύμα, το οποίο μάλιστα είναι σχεδόν πανομοιότυπο και στα 4, περιλαμβάνοντας κυρίως τις δηλώσεις των εργατομπαμπάδων (με ρούμι?). Οκ, τουλάχιστον την τίμησαν κανονικά την απεργία.

Μετά, δεν μας κάνουν καλά που μας πηδάνε ασάλιωτα??

Γαμήθηκαν τα πάντα!!!

(ήρθε με e-mail, με αυτό τον τίτλο)
(τώρα θα ψάξω και για τα κοάλα)