Ο Αντιδρασέξ στο Radiobubble

 Ποστ μπορεί να μην γράφω, αλλά εκτός από το twitter φέτος θα "εκπομπάρω" και στο Radiobubble, κάθε Σάββατο, 6-7 το απόγευμα.
Η εκπομπή λέγεται "Έρωτας μετά τα @trianta"
(Ο @trianta είναι ο ΠΑΣΟΚος που αγαπάω να του χώνομαι πιο πολύ από όλους στο twitter και που κάνει εκπομπή ακριβώς πριν από μένα).

Την πρώτη εκπομπή (24/09) μπορείτε να την ακούσετε στο παρακάτω λινκ:

http://liveradio.radiobubble.gr/2011/10/trianta-1-24092011.html



Και η δεύτερη εκπομπή (1/10) είναι εδώ:

http://liveradio.radiobubble.gr/2011/10/trianta-2-01102011-antidrasex.html

Σύντομα Πάλι Κοντά σας!

κυριολεκτικά και ιντερνετικά.


(η εικόνα προφανώς και δεν έχει σχέση με το θέμα μας, αλλά κάπως πρέπει να ανέβουν και τα χιτς).

17 Νοέμβρη πάλι

και πάλι "το Πολυτεχνείο μας στέλνει το μήνυμα του".
Το οποίο, αν το δείτε μέσα από ΜΜΕ, ανακοινώσεις κομμάτων, οργανώσεων κλπ. είναι σαν το "μήνυμα των εκλογών": Ο καθένας του δίνει τη διάσταση που τον βολεύει.



Το μήνυμα του Πολυτεχνείου όμως, κατά την ταπεινή, υποκειμενική μου άποψη μπορεί να συμπυκνωθεί σε αυτό που έγραψε σε ένα tweet του ο Καναλάρχης:

" σαν σήμερα 37 χρόνια και 5 ημέρες πριν, όλοι ήταν σίγουροι ότι δε θα αλλάξει τίποτε!"

Και αυτό είναι το νόημα.

Να αμφισβητήσουμε πρώτα μέσα μας, στο μυαλό και την καρδιά μας, ότι υπάρχουν "λύσεις μονόδρομοι", ότι "έτσι είναι τα πράγματα", "έτσι είναι οι οικονομίες", "δεν γίνεται αλλιώς, οι αγορές" τα οποία με συντονισμό και ομοβροντίες προσπαθούν κυβερνήσεις, επιχειρηματίες και ΜΜΕ να μας κάνουν να πιστέψουμε, εν είδει θρησκείας!

Αρκεί μόνο να σκεφτείτε, ότι πριν από 100 μόλις χρόνια, έτσι αντιμετωπίζονταν πράγματα όπως η ισότητα -και το δικαίωμα ψήφου- των γυναικών, το 8ωρο, η δουλεία, το προγαμίαιο σεξ.

ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ.

Αμφισβητείστε το μέσα σας και μετά γύρω σας.

Και πάντα, μα πάντα να έχετε στο μυαλό σας την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ προς τους δίπλα σας -και όχι τα αφεντικά σας.
Το πρόβλημα του διπλανού σας, είναι και δικό σας -και τούμπαλιν.

Μια τρίχα, ένα παιχνίδι της τύχης σας χωρίζει από έναν πρόσφυγα, έναν άστεγο, έναν άνεργο.

Το να κατεβείτε σήμερα στην πορεία, είναι σημαντικό.
Σημαντικότερο όμως, είναι να είστε έτοιμοι να κατεβείτε στο δρόμο όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις. Να είστε έτοιμοι να αγωνιστείτε και να παλέψετε, μαζί με τους διπλανούς σας.
Και οι περιστάσεις, ήδη το απαιτούν.
Εμπρός λοιπόν.

ΔΕΝ....

....ΈΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ!
ΔΕΝ ¨ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ!
ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΣΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ!

(οκ, τώρα έγραψα).

ΤΟΥΡΤΙΤΣΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Ζόρικο πράγμα τα social media, ε Τσαγκαρουσιάνε;

Όπως κάποιοι από σας ξέρετε και κάποιοι υποψιάζεστε από το widget στην δεξιά μπάρα του μπλογκ, τελευταία γράφω πιο αραιά στο μπλογκ αλλά ξεσκίζομαι στο twitter.

To twitter είναι μια πολύ καλή πλατφόρμα όπου μπορείς να ενημερώσεις, να ενημερωθείς, να πεις την άποψη σου υπό μορφή ατάκας συνήθως -ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων- αλλά ακόμα ακόμα και να κάνει δημόσια συζήτηση.

Και με αυτό το ίδιον της δημόσιας συζήτησης και του ελεύθερου σχολιασμού, έχουν προκύψει αρκετά ενδιαφέροντα κατα καιρούς πράγματα, όπως όταν η Άννα Διαμαντοπούλου από τον λογαριασμό της εκεί (http://twitter.com/#!/adiamantopoulou) , ανακοίνωσε τη δημιουργία του νέου σάιτ του Υπουργείου Παιδείας "με κόστος μόνο 150€" και ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες για την προφανή κοροϊδία.

Ανάμεσα στους "διάσημους" που έχουν λογαριασμό στο twitter είναι και ο εκδότης της Lifo, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, ο οποίος και απο την παλαιότερη στήλη του στην Ελευθεροτυπία και στη Lifo έχει χρησιμοποιήσει κείμενα από bloggers, έχει προσφέρει στήλες σε bloggers και γενικά έχει τιμήσει και χρησιμοποιήσει την ελεύθερη άποψη των social media.

Την περασμένη Δευτέρα, ανέβασε στο λογαριασμό του αυτή τη φράση:

"tsagkarousianos τσαγκαρουσιανος

μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτικη. Κι οταν ερθει η ωρα να δημιουργησει κάτι, γεννάει ποντίκια... Αυτη ειναι η ιστορια της συγχρονης Αθηνας"
(δείτε και το παρακάτω screen shot)

Στην οποία εγώ απάντησα, μιας και τον ακολουθούσα,
"

@Antidrasex antidrasi sex

@

@tsagkarousianos Αυτό τώρα ήταν σκέτη κριτική ή αυτοκριτική;"

Ένας άλλο χρήστης του twitter, o Μao_Tse_Tung του απάντησε:
"

@mao_tse_tung mao_tse_tung

@

@tsagkarousianos ένα λάθος κάνεις αλλά μέγα: η ιστορία της σύγχρονης Αθήνας δεν εξαντλείται στο μικρόκοσμο σου και τα πάθη του"

(το βλέπετε εδώ)

Ο κύριος Τσαγκαρουσιάνος, απάντησε με τη φράση:

"tsagkarousianos τσαγκαρουσιανος

Σιχαίνομαι όσους με προσβάλουν στο διαδίκτυο, ενώ με κοιτούν σαν κότες in flesh. Ανίκανοι ακόμα και στο ρόλο του τραμπούκου."
Η οποία δεν έχει απεύθυνση προς εμάς (@) αλλά είναι μάλλον εμφανές ότι σε εμάς απευθυνόταν, γιατί απάντησε και με μια ακόμα ενέργεια:
"Μπλόκαρε" εμένα και τον άλλο χρήστη, για να μην μπορούμε να δούμε τα tweets του!
(δείτε το παρακάτω screenshot, το οποίο μπόρεσα και πήρα όχι γιατί είμαι κάνας hacker αλλά γιατί ήμουν τυχερός και το twitter εμφάνισε προσωρινά ένα bug και δεν δούλεψε σωστά! -αγαπάει η τεχνολογία τον εκδότη, βοηθάει όμως και τον blogger!)

Στην συνέχεια, ένας άλλος χρήστης, ο diakoptis τον ρώτησε:

"@diakoptis diakoptis

@

@tsagkarousianos σε κοιτούν σαν κότες επείδή έχεις εμφάνιση "γαμάω & δέρνω" ή λόγω θέσης? #aporia"

(λινκ)

Στον οπόιο απάντησε: @diakoptis: Οφείλεται στα δικά τους κυβικά... Δεν είσαι κότα η λεβέντης ανάλογα με τον ποιον έχει απέναντι".
(δυστυχώς εδώ δεν έχω λινκ, δεν πρόλαβα, αλλά πάντα υπάρχει το screenshot που μπορείτε να δείτε).

Ο diakoptis του ξαναπευθύνθηκε, λέγοντας:
"@tsagkarousianos θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να συγκεκριμενοποιήσεις μερικά tweets. έτσι στον αέρα δεν έχει πλάκα."
(λινκ)

και εκείνος απάντησε:
"@diakoptis Δε μ΄ενδιαφέρει η πλάκα, υπάρχει άφθονη".

Και μετά από αυτό, ο diakoptis "έφαγε" επίσης "μπλοκ" από τον κύριο Τσαγκαρουσιάνο!

UPDATE: Όπως μου επεσήμανε ο diakoptis, το μπλοκ το έφαγε μετά από αυτή την απάντηση που έδωσε στον κ.Τσαγκαρουσιάνο:

@diakoptis diakoptis

@

@tsagkarousianos κ σοβαροφάνεια επίσης

(λινκ)

Πάρα πολύ ωραία! Ο κριτής των πάντων, ο εκδότης που "στηρίζει τους μπλόγκερς" δεν ανέχεται κριτική! Δεν αντέχει την γνώμη των άλλων, αν δεν τον εκθειάζουν! Εύγε!
Αυτές είναι οι φρέσκες ιδέες σας κ. Τσαγκαρουσιάνο; Έτσι είστε εκτός της "τσογλανοπαρέας που παράγει ποντίκια";

Να σας ενημερώσω ακόμα, ότι δεν σας έχει δει ΠΟΤΕ in flesh και αν σας έβλεπα, το ίδιο θα σας έλεγα αν μου λέγατε την ίδια φράση in flesh. Το έχω κάνει με τον εργοδότη μου -που δεν είναι και στον τύπο, δεν έχω καμία σχέση με το χώρο σας- δεν θα το έκανα σε εσάς;
Άλλοι μπορεί να κρύβονται, να μην έχουν τα guts να αντιμετωπίσουν τον άλλο face to face ή να τον γλύφουν, εγώ όχι.

Στο προηγούμενο editorial σας, καταλήγατε:

"Ωστόσο, τα social media είναι όντως μια καινούργια ερώτηση προς στο ανθρώπινο είδος. Αν απαντηθούν σωστά, ίσως όντως γεννηθεί ένα νέο είδος κοινωνικής συνείδησης. Ακόμα και πολιτικής."

Αυτή είναι η απάντηση σας; Block;
Λυπάμαι, στις δριμείες κριτικές σας κατά πάντων, άλλα προσπαθείτε να δείξετε.

Επίσης, η απάντηση του Mao_Tse_Tung μου θύμισε το μετά-Πρωτοχρονιάτικο editorial σας, "Ο Διάβολος και η κυρία Τέτα". Έστω και καθυστερημένα, να σας ενημερώσω, μιας και εγώ μεγάλωσα στην επαρχία -μη σας παραξενεύει που ξέρω και χειρίζομαι υπολογιστή, συνέβαινε και στην επαρχία αυτό από παλιά- ότι η επαρχία ΠΑΝΤΑ έτσι ήταν, με ναρκωτικά, με περίεργες προσωπικές υποθέσεις, με κέρατα, με αθλιότητα κρυμμένη.
Αν εσείς αποφασίσατε φέτος τις γιορτές να βγείτε από το καβούκι που ήσαστε κλεισμένος, λυπάμαι, αλλά η πραγματικότητα σας δεν είναι αυτό που συμβαίνει in flesh.

Στο ediotorial σας όπως εμφανίζεται στο internet κάτω κάτω υπάρχει η προτροπή
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΕ ΣΤΟ TWITTER: www.twitter.com/tsagkarousianos
Αλλάξτε το, κάντε το "Ακολουθήστε με στο Twitter αν σκοπεύετε να με εκθειάζετε και μόνο -γιατί αλλιώς θα φάτε block".

(μπορείτε ακόμα και αν δεν έχετε twitter να παρακολουθήσετε μερικούς από τους διαλόγους, όσους δλδ δεν μπλοκαρίστηκαν ή σβήστηκαν εδώ).

Λύστε το REBUS:

Διακοπές, μέρος Β' και τελευταίο!

Λοιπόν, αγαπούλες, την κάνω για δέκα μέρες για το δεύτερο σκέλος τον διακοπών. Όχι ότι αν δεν σας το έλεγα, θα γινόταν και τίποτα, με τη συχνότητα που γράφω εδώ μέσα τελευταία, μάλλον νομίζετε ότι είμαι σε μόνιμες διακοπές. Δεν πρόκειται να το παρατήσω το μπλογκ, ούτε να απολογηθώ που δεν έγραφα. Οι τελευταίοι μήνες ήταν για όλους περίεργοι, η διάθεση όχι από τις καλύτερες αλλά το κυριότερο, το μυαλό όχι πολύ καθαρό. Αν λοιπόν δεν έχεις καθαρές τις δικές σου σκέψεις, πως να τις μοιραστείς με άλλους;

Βέβαια, τώρα που είναι ζόρικα τα πράγματα, θα έπρεπε να γράφουμε όλοι όσοι νομίζουμε ότι έχουμε κάτι να πούμε. Ίσως όμως και να "καήκαμε" γράφοντας ανελέητα όσο καιρό ναι μεν έπρεπε, αλλά τα πράγματα δεν ήταν τόσο σκατά.

Μαζεύουμε δυνάμεις λοιπόν, ανασυντασσόμαστε και από φθινόπωρο περνάμε στην αντεπίθεση! Όσο και να μας πιέζουν οι "από πάνω", όσο και να μας βάζουν τα 2 πόδια σε ένα παπούτσι -ή και σε κανένα- εμείς πρέπει και μπορούμε να μείνουμε όρθιοι.

Κανένα οικονομικά σύστημα δεν λειτουργεί χωρίς τους ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο. Και αυτοί σίγουρα δεν είναι οι καπιταλιστές, βιομήχανοι και τραπεζίτες. Είναι ο καθένας από εμάς και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Και όσο περισσότεροι το συνειδητοποιήσουμε αυτό, όσο γρηγορότερα, τότε θα έχουμε ελπίδα.

Κουράγιο λοιπόν, μαζέψτε δυνάμεις, ψηλά το κεφάλι και ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ που λέει ότι θα "κάνει πράγματα για εσάς, για το καλό σας και το καλό του συνόλου". Κόμματα, εργατοπατέρες και λοιπούς εκπροσώπους.

Η δύναμη μας είναι στην μεταξύ μας αλληλοκατανόηση, ανοχή, αντοχή και αλληλεγγύη.
Αυτός που σας επιβουλεύεται πραγματικά, δεν είναι ο γείτονας, ο μετανάστης, ο συνάδελφος, ο ανταγωνιστής. Είναι αυτός που προσφέρεται να βρει εκείνος "λύσεις" για εσάς, για "το καλό της κοινωνίας".

Και θα κάνουμε την επανάσταση τραγουδώντας αυτό ως ύμνο:

Και όπως είπαμε, να γελάτε:

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ, ΤΑΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΗ.

Και τώρα εμπρός για νέες περιπέτειες!

Αφού λοιπόν κάναμε το "reboot" μας, ετοιμαζόμαστε για νέες περιπέτειες στην βλογόσφαιρα και ακόμα μεγαλύτερες στην πραγματική ζωή.



Η αλήθεια είναι ότι αυτά που έχουν συμβεί μέσα σε λιγότερο από ένα έτος, είναι θεαματικά και πολύ έντονα. Δεν μιλάω τόσο προσωπικά αλλά στο ευρύτερο περιβάλλον. Αναλογιστείτε πως σκεφτόσασταν και λειτουργούσατε πριν μόλις 6 μήνες και πως τώρα.

Και το ζήτημα είναι ότι αν και έχει όντως γίνει τεράστια επίθεση σε πολύ κόσμο, οι συνέπειες είναι πολύ νωρίς για να είναι ορατές. Η μαύρη σκέψη που διακατέχει τους περισσότερους από εμάς είναι περισσότερο αποτέλεσμα περιρρέουσας ατμόσφαιρας και λιγότερο αποτελέσματος που ήδη έχει έρθει.

Τι περίεργο όμως, κάτι τέτοιο δε συνέβαινε πριν λίγα χρόνια με την ευφορία, την κατανάλωση, τον δανεισμό; Τότε που γεννούσαν και τα κοκόρια "όλων";
Χμμμμμμ.

Μέχρι να επανέλθουμε πλήρως (πάει, την έχω ψωνίσει, μιλάω για τον εαυτό μου σε πρώτο πληθυντικό - Ιούλιε Καίσαρα, eat my dust!) μερικές ερωτησούλες για σκέψη:

-Πόσο έχουμε "χούντα", "δημοκρατία" ή κάτι άλλο;
-Φταίει το Δημόσιο εξ' ορισμού του ή κάτι άλλο δεν πάει-πήγαινε καλά; Δλδ, το Δημόσιο είναι από τη φύση του μη παραγωγικό και ζημιογόνο για μια οικονομία ή είναι κάτι άλλο; Και αν είναι ζημιογόνο, είναι τόσο κακό αυτό;
-Έχει καμία σχέση το ιδιωτικό χρέος με το δημόσιο; Δηλαδή το ότι κάποιοι από εσάς (είμαι στις εξαιρέσεις που δεν έχω πάρει δάνειο, δεν φόρτωσα (πολύ) πιστωτικές, δεν αγόρασα αγαθά με ατελείωτες δόσεις) χρεώθηκαν για να καταναλώσουν παραπάνω από όσο παρήγαγαν, έχει καμία σχέση με το τι χρωστάμε ως χώρα;
-Μια κυβέρνηση πρέπει να υπακούει πάντα στη λαϊκή βούληση;
-Είμαστε όλοι συνένοχοι και να το βουλώσουμε;
-Υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης; Και αν ναι, με ποιους τρόπους;
-Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος;

Εννοείται ότι δεν περιμένω να αρχίσετε να απαντάτε σε όλα αυτά τα "φιλοσοφικά" ερωτήματα εδώ από κάτω, έχουμε καιρό μπροστά μας.

Και μην χάνετε ποτέ το κέφι και το κουράγιο σας. Είναι το τελευταίο καταφύγιο μας και το μεγαλύτερο όπλο μας.

REBOOT!

Χρειάζεται μερικές φορές.

Μας βιάζουν χωρίς σάλιο...

...και εμείς τους λέμε "κι άλλο".

Ξεκινήστε πρώτα από εδώ: Η εκκωφαντική σιωπή, Ποια βία;, Δεν έχει νόημα πλέον, Ενός λεπτού ντροπή. (και πάνω στην εικόνα για τα του καίσαρος...)

Στην συνέχεια, επειδή δεν υπόσχομαι ότι θα μείνω κόσμιος απομακρύνεται τα παιδιά και τους θεούσους από την οθόνη, και πάρτε νερό και ξηρά τροφή. Έχω την βεβαιότητα ότι αυτό το ποστ θα βγει σε μέγεθος θωρηκτού Ποτέμκιν.

Βάλτε και τον δίσκο να παίζει:

Τα περιστατικά πλέον εμφανίζονται με ρυθμό καταιγίδας. Δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα από το ένα σοκ και σου σκάει στην μούρη το επόμενο. Αν βέβαια είσαι ακόμα άνθρωπος και όχι ρομπότ, κτήνος, αποκτηνωμένος, αποχαυνωμένος.

Χωρίς καν να ψάξω στο μεγάλο ρουφιάνο, θυμάμαι: Νίκολας Τόντι, Κάρμεν, Μάριος Ζ, 15χρονος Αφγανός (όνομα, έστω μικρό δεν έχει αυτός?), ο πυτζαμοφόρος Τουήτυ. Εμπρησμός σε σπίτι μεταναστών στην Σπάρτη. Και σίγουρα ξεχνάω πολλούς ακόμα.
Όπως την κοπέλα που πήραν ανάμεσα μας, όπως αποχωρούσαμε από την πορεία στις 11 Μαρτίου, χωρίς να γίνεται το παραμικρό και αφού μας είχανε φλομώσει στην πίεση και στα χημικά τα ΜΑΤ.
Και λίγο, όχι πολύ, λίγο πιο πίσω: Κούνεβα, Κυριμοπούλου, Ηλιόπουλος, Γρηγορόπουλος, Αυγουστίνος, Πράσινα Σταράκια.

Αύξηση ΦΠΑ. Μείωση "δώρων" (δεν είναι δώρα ρε ζώα, δουλεμένα λεφτά είναι) και επιδομάτων στο Δημόσιο (ούτε αυτά είναι επιδόματα ρε ζώα, πονηρές αυξήσεις που σας τις έδωσαν με αυτό τον τρόπο για να μπορούν να σας τις κάνουν ότι θέλουν αυτό είναι).

[ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΑΣ ΚΑΡΙΟΛΗΣ, ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ. Ιδιωτικός είμαι, από αυτούς που δουλεύουν χωρίς ωράριο και χωρίς συνθήκες. Έχω υπάρξει και μικρομεσαίος επιχειρηματίας παλαιότερα. Για να βγάζω και στις 2 περιπτώσεις λιγότερα από έναν μέσο δημόσιο υπάλληλο. Αυτό όμως δεν με κάνει να θέλω να ψοφήσει ο γάιδαρος των δημοσίων υπαλλήλων.]

Βία, βία, βία... Και το κακό είναι ότι την συνηθίζουμε... Μας κακοφαίνεται, μας πνίγει -σε όσους τουλάχιστον ακόμα δεν έχει πιάσει η λοβοτομή, αλλά την συνηθίζουμε...Ή απλά, την καταπίνουμε με δυσκολία.

Ζαρντινιέρες, πράσινα σταράκια, Πυρήνες της φωτιάς και 15χρονα παιδάκια...

Βία κάθε μέρα, όλη μέρα, με διάφορες μορφές.

Βία δεν είναι η καθημερινή μας εναγρίωση από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης? Όπου έχεις "μισθωτούς" μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ να σου αναλύουν την... ακρίβεια στο καλάθι την νοικοκυράς. Πάντα αντικειμενικά, πάντα ανεξάρτητα, πάντα αδέσμευτα και πάντα για το δικό μας το καλό.
(πριν λίγες μέρες ξύπνησα και είδα στην αποβραδίς ανοιχτή τηλεόραση με κλειστή τη φωνή τον υπότιτλο, κάτω από τη φάτσα του Γ.Παπαδάκη-Καλημέρα Γελάδα: "Πως θα ΜΑΣ επηρεάσουν τα νέα μέτρα". Τι "ΜΑΣ" ρε ΚΑΡΙΟΛΗ, που να σου μαδήσουν το μουστάκι? Το ίδιο θα επηρεάσουν εμένα και εσένα? Τα ίδια βγάζω εγώ, τα ίδια βγάζεις εσύ? Λίγη τσίπα ρε μπάσταρδε, άστο σκέτο, "Πως θα επηρεάσουν τα νέα μέτρα", μην βάλεις το ΣΑΣ και μας φτύσεις κατάμουτρα, άστο έστω σκέτο!)

Ή δεν είναι βία όλα τα ρι-άλητη σόου, όπου, άντε, ας πάει στο διάολο όταν βλέπουμε κάνα ψώνιο που θέλει να κάνει καριέρα, όχι ότι γουστάρω, αλλά δε γαμιέται, τα άλλα, όπου "ελάτε να σας χαστουκίσουμε κατάμουτρα, να σας ξεφτιλίσουμε, να δείξουμε σε όλο τον κόσμο τι άχρηστοι είσαστε ή πόσο άτυχοι και δύστυχοι υπήρξατε" και σαν ανταμοιβή ΙΣΩΣ ανέβει η δουλειά στην ταβέρνα σας/ξεχρεώσετε τα δάνεια σας/σας χτίσουμε νέο σπίτι.
[Λαζόπουλε, τόσα αποσπάσματα από τηλεοπτικές εκπομπές δείχνεις, με αυτή την ξεφτίλα όπου έχει πάρει πρωτοκαθεδρία το κανάλι που σε πληρώνει, θα ασχοληθείς???]

Βία δεν είναι το να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ ή στη λαϊκή και να γυρίζω, μήνα με το μήνα με ολοένα μικρότερο καλάθι -ή πιο άδειο πορτοφόλι?

Ή μήπως δεν είναι ΒΙΑ το να παίρνω 1100€ το μήνα και να λέω "και πάλι καλά" γιατί οι περισσότεροι -και όχι μόνο στην χώρα μου- παίρνουν πολύ λιγότερα. Τώρα, αν αυτά μου αρκούν απλώς για να έχω μια ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ διαβίωση, χωρίς ιδιαίτερα φρου φρου και χωρίς στερήσεις ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, είναι άλλο καπέλο. Όχι, δεν ζηλεύω ούτε θέλω κούρσες, βίλες και εξωτικά ταξίδια. Αλλά να μπορώ να πάω σε μια γαμημένη συναυλία, ένα γαμημένο θέατρο και ένα γαμημένο ταξίδι, χωρίς να σκέφτομαι ότι τον επόμενο μήνα θα μου φτάσουν ίσα πως για τους λογαριασμούς. ΚΑΙ ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΛΑΙΓΟΜΑΙ. Θεωρώ ότι ακόμα είμαι στους προνομιούχους. Που μπορώ να ξέρω ότι έστω και έτσι, μπορώ να πάω ένα ταξίδι.
Μεγάλο μέρος των γύρω μου δεν ξέρει αν θα έχει να φάει. Όχι σε ένα μήνα. Σήμερα. Επειδή δεν είναι οι φίλοι μου, δεν πάει να πει ότι δεν ξέρω ότι υπάρχουν και που είναι.

Σας έχει τύχει να έρθει άνθρωπος πάνω από το τραπέζι που τρώτε και να σας ρωτήσει αν μπορεί να πάρει το κόκκαλο με το κρέας από το πιάτο σας? Το καλαμάκι με το ένα κομματάκι κρέας που περίσσεψε στο πιάτο? Το πρώτο έτυχε σε εμένα. Το δεύτερο στον αδερφό μου. Το δεύτερο συνέβη στην Αθήνα. Το πρώτο στις Βρυξέλλες.
ΣΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΓΑΜΗΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ.
Και όχι, αυτό δεν με κάνει να αισθάνομαι τυχερός και να λέω πάλι καλά για μένα. Με κάνει να ντρέπομαι που ζω σε αυτό το κόλπο και που δεν το αλλάζω.

Ξέφυγα τελείως. Το ξερα ότι θα γίνει.

Από που ξεκινήσαμε? Πρέπει να έχει τελειώσει και η μουσική τώρα. Οκ, πάμε άλλο ένα:

Ξεκινήσαμε λοιπόν, προφανώς με την περίπτωση του 15χρονου Αφγανού που έγινε κομμάτια από μια βόμβα. Άλλο ένα περιστατικό άμεσης, ωμής βίας. Το οποίο έχει μια χλιαρή αντίδραση από όλους μας. Εννοώ και μπλογκς και πολίτες.

Να φταίει το σόκ? Να φταίει που στην αρχή δεν ξέραμε τι και πως, ποιος και από ποιον?
Μπορεί.

Στην περίπτωση του Νίκολας Τόντι, τι έφταιγε? Ότι ήταν ξένος? Ότι δεν σκοτώθηκε στα Εξάρχεια? Σκατά, τα ίδια αναρωτιόμουν και στις 21 Φεβρουαρίου.

Ξέρετε τι γίνεται? Δεν φταίμε ακριβώς ούτε και εμείς, ούτε τα αντανακλαστικά μας. Οι ίδιοι πάνω κάτω άνθρωποι είμασταν που ενωθήκαμε στις φωτιές του 2007, οι ίδιοι πάνω κάτω τον Δεκέμβρη του 2008. Φτάσαμε στο 2010. Απλά, το σύστημα έχει βρει τον τρόπο:

"ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΩ ΚΑΡΙΟΛΗΔΕΣ, ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΡΕΜΑΛΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ.
Δεν θα ξέρετε που να πρωτοτρέξετε. Πορεία για το ασφαλιστικό? Τα μέτρα? Να συμπαρασταθείτε στην χήρα του Τόντι ή στην μάνα του Αφγανού? Ή να επιβιώσετε εσείς οι ίδιοι?
ΚΟΥΦΑΛΕΣ, ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ. ΕΙΣΤΕ ΛΙΓΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΠΟΛΛΟΙ."

Όχι, μην νομίσετε ότι το έχασα και έγινα ο αντιδραστικός Λιακόπουλος. Δεν χρειάζεται καν να υπάρχει συνωμοσία ή οργανωμένο σχέδιο πίσω από αυτό. Φυσική εξέλιξη είναι.

Οι λίγοι και εκλεκτοί, κρατάνε την πίτα στα χέρια τους, πιέζουν τους πολλούς, τους αποχαυνώνουν, τους ξυπνάνε τα ταπεινά ένστικτα επιβίωσης, εκμεταλλευόμενοι ταυτόχρονα την έλλειψη παιδείας -που οι ίδιοι φυσικά δημιουργούν- και τους αφήνουν να τρώγονται μεταξύ τους.

Και αυτούς τους λίγους που δεν μασάνε από αυτά? Ε, σε αυτούς, δώσε τους από ένα προσωπικό χώρο να τα λένε να εκτονώνονται (λέγε με μπλογκ, τουήτερ κλπ), στους πιο οργανωμένους ή χωμένους από αυτούς δώστους κάνα πόστο, κάνα κόμμα, καμιά πιθανότητα για βουλευτική έδρα για να έχουν να πορεύονται και να αλληλοτρώγονται (δε φαντάζομαι να θέλετε να πω και ονόματα ε?) και άστους.
Το πολύ πολύ, να εξοντωθούν από την προσπάθεια, να απογοητευτούν και να τα παρατήσουν ή μόλις πιάσουν το κοκαλάκι και το γλείψουν να κουνήσουν και καμιά ουρίτσα και να αλυχτάνε για τα μάτια του κόσμου.

Εδώ όμως είναι που κάποιοι λογαριάζουν λάθος. Γιατί σε κάποιους από εμάς μια μέρα θα γυρίσει το μάτι ανάποδα. Και κάποιοι δεν κουραζόμαστε.

Κρατάτε κάθε μέρα μέσα σας το πείσμα. Κρατάτε κάθε μέρα μέσα σας την οργή. Μην χάνετε ποτέ από τα μάτια σας το σωστό και το δίκαιο. Κάνετε κάθε μέρα το καλύτερο που μπορείτε για εσάς και τους γύρω σας. Μην μένετε σιωπηλοί. Μην απογοητεύεστε. Μην τα παρατάτε.
Διαγράψτε από το λεξιλόγιο σας την φράση "και μένα τι με νοιάζει?".
Όχι, ο καλύτερος κόσμος δεν είναι κοντά.
Όχι, δεν είναι εύκολο.
Αλλά αν τα παρατήσετε ΕΣΕΙΣ δεν θα έρθει ποτέ και για κανέναν.

"Και εγώ τι θα κερδίσω ρε αντιδρασεξ?"

Δεν ξέρω, απάντησε το μόνος σου. Θες την δική μου απάντηση?

Όταν θα κλείσω τα μάτια μου και θα κοιτάξω τον εαυτό μου ή νωρίτερα, όταν θα με κοιτάξει αργότερα η βαφτιστήρα μου ή όποιο και όσα παιδιά κάνω, θα μπορώ να πω:
"Δεν έμεινα σιωπηλός, δεν έμεινα άπραγος και αδιάφορος".

Hasta Siempre, ρε!

ΧΑΜΙΝΤΟΥΛΑΝ ΝΑΖΑΦΙ.
και όχι "15χρονος Αφγανός".
Όπως
ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΝΤΙ
και όχι "25χρονος υδραυλικός"

Δείτε ακόμα:
Χαμιντουλάν Ναζαφί
Χαμιντουλάν Ναζαφί

Αγγελία για ποιητές
δεν θα γίνεις “έλληνας” ποτέ…

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ.

Ευτυχώς ή δυστυχώς για εσάς, ο λόγος που δεν γράφω δεν είναι ότι έπαθα κάτι.
Οπότε μην ανησυχείτε ή χαίρεστε.

Ακόμα εδώ είμαι, κουφάλα νεκροθάφτη.


Απλά, μέσα στην κρίση, για να μην φάμε τελείως το .... πακέτο, μας έχει τραβήξει μέσα η καπιταλιστική ρουφήχτρα, με μικρά διαλείμματα, τα οποία κοιτάζω να εκμεταλλεύομαι με άλλους τρόπους (εκτός από την αντίδραση, υπάρχει και το αχαλίνωτο σεξ, για να μην ξεχνιόμαστε. Και όχι μόνο αυτό που θέλουν να μας κάνουν οι κρατούντες).
(άσε που από τότε που έγινα και άγιος με έχουν ξεσκίσει οι πιστοί στις προσευχές και τα τάματα).

Καλά τα πήγαμε, μέχρι νεωτέρας και μέχρι προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ την κρατήσαμε την μισθωτή σκλαβιά μας, με θυσία τον προσωπικό μας χρόνο -σχεδόν-.
Έχομεν ακόμα 1 εβδομάδα ανελέητου τρεχαλητού και μετά βλέπουμε.

Όχι τίποτις άλλο, αλλά με όλα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό, κανονικά είναι η χαρά του αντιδραστικού και γκρινιάρη μπλόγκερ. Πάλι ρε γαμώτο, έγινε η θάλασσα γιαούρτι και εγώ ξέμεινα από κουτάλι!

Υπομονή (για μένα) και πάλι εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε.
Και έχουμε πολλλλλά να πούμε...

Για την ΓΣΕΕ που κάνει συνέδριο στην..... Χαλκιδική (κλασσικός προορισμός τουρισμού της εργατικής εστίας).
Για εταιρείες μικρές, που έχουν αποδεδειγμένα κοινωνική ευαισθησία και παρόλαυτα αναγκάζονται να κόψουν ένα μεροκάματο την εβδομάδα για να μην κόψουν άτομα (όχι, αυτό δεν είναι ειρωνικό).
Για τα περιθώρια αντίδρασης που έχουμε σαν άτομα και σαν ομάδες.
Και για πολλά πολλά άλλα...
Γεμίζω ιντερνετικές μπαταρίες και θα επανέλθω.

Όρεξη να χετε...

Μάκια ρε.

Κομφούζιο

(update 2: ένα τραγουδάκι που ταιριάζει στο ποστ και μου ήρθε μετά όταν το ξαναδιάβαζα. Τους στίχοι(sic), μπορείτε να τους βρείτε στο τέλος του ποστ).
(update: Είχα τα σχόλια κλειστά από λάθος...γμ το βλόγερ μου γμ)

Πατήστε και ακούτε όσο διαβάζετε:

Χαμός ε?

Τόσα πράγματα να γράψει και να σχολιάσει κάνεις, τόσος λίγος χρόνος και ακόμα λιγότερη διάθεση.
Και όχι μόνο διάθεση, ικανότητα συγκέντρωσης.

Στο ίντερνετ περνάω αρκετές ώρες, όχι όσες κάποιες εποχές στο παρελθόν, αλλά στον μέσο όρο μου.

Η "κρίση" έχει χτυπήσει και εμένα, όπως και αρκετούς ακόμα μπλόγκερς, από αυτούς που εγώ θεωρώ "καλούς".
Γράφουν ολοένα και λιγότερο.
Οι καλύτεροι μπλόγκερς λοιπόν κουράστηκαν? Ποιος ξέρει. Μπορεί να είναι και μια λογική κοιλιά, μπορεί και να είναι η ασυνείδητη αντίληψη ότι "δεν πα να γράφουμε και να χώνουμε, τίποτα δεν αλλάζει σε αυτό το ρημαδότοπο".

Αντί να πολλαπλασιάζονται οι "φωνές της λογικής", πολλαπλασιάζονται οι κραυγές και ο θόρυβος.

Τον τελευταίο καιρό, είναι σαν να έχω ένα σύννεφο στο μυαλό μου, σαν αυτό που κάλυπτε σήμερα την Αθήνα και από το Σύνταγμα δεν έβλεπες τον Λυκαβηττό.

Στο Σύνταγμα στο οποίο κατέληγε η σημερινή αντιρατσιστική πορεία, όπου είχε και συναυλία. Ήμασταν δεν ήμασταν 1000 άτομα. Τουλάχιστον ήταν αρκετοί μετανάστες.

Μέσα στον χαμό των προηγούμενων ημερών, άκουσα και διάβασα για τη συμπλοκή και τον σκοτωμό του Αλβανού 25χρονου υδραυλικού από κάποιον έλληνα Κάλαχαν. Σκατά Κάλαχαν, μάλλον, τουλάχιστον εκείνος είχε καρύδια και ήξερε σημάδι. Γιατί σε bold? Επειδή κατά λάθος μάθαμε ότι ήταν ΑΛΒΑΝΟΣ, κατά λάθος μάθαμε το όνομα του - Nicolas Todi ή μήπως, Νίκος Τότης, Βορειοηπειρώτης?

Από ότι φαίνεται πάντως, για την "Ελευθεροτυπία" -και όχι μόνο- το "Αλβανός" δεν συντάσσεται με το "25χρονος υδραυλικός", πόσο μάλλον όταν έχει σκοτωθεί από μπάτσο. Αντιθέτως, το "Αλβανός" συντάσσεται α-πα-ραί-τη-τα με το "κακοποιός".

Και έχεις και τον ΠΡΟΠΟτζή, να λέει "ναι, αλλά πιάσαμε 2 επικίνδυνους, τους πιο επικίνδυνους των τελευταίων 30 ετών"!!! Και δεν ντρέπεται ΚΑΙ που λέει ψέματα για το ότι ήταν οι πιο επικίνδυνοι -γιατί αν ήταν, γιατί και πως πήραν άδεια απο τις φυλακές? Τους είχαν ξαναπιάσει!- αλλά ΚΑΙ γιατί ΞΕΧΝΑΕΙ ή πιθανότερο δεν τον ενδιαφέρει την βασική φιλοσοφία της Δημοκρατικής Δικαιοσύνης: Καλύτερα 100 ένοχοι εκτός φυλακής, παρά ΕΝΑΣ αθώος σε αυτήν. Πολύ περισσότερο αν μιλάμε για ΝΕΚΡΟ.

Και εμείς? Που είναι τα αντανακλαστικά μας?

Του αριστερού αλλά κυρίως του αναρχικού χώρου?

Πέρυσι- και δικαίως- βγήκαμε όλοι στους δρόμους για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου.

Τώρα, γιατί όχι?

Τι είναι αυτό που κάνει τα αντανακλαστικά μας λιγότερο έντονα?

Το ότι ήταν Αλβανός?
Το ότι σκοτώθηκε/δολοφονήθηκε πάνω σε συμπλοκή με πραγματικούς κακοποιούς?
Το ότι σκοτώθηκε στο Βύρωνα και όχι στα Εξάρχεια?
Το ότι ήταν 25χρονος και όχι 15χρονος?
Το ότι ήταν υδραυλικός και όχι μαθητής?
Τι από όλα αυτά μας κρατάει μέσα ενώ πέρυσι μας έβγαλε έξω?

Μήπως συμβιβαζόμαστε με την ιδέα των μπάτσων-δολοφόνων?
Μήπως η "κρίση" μας έχει τρομάξει αντί να μας αγριέψει όλους περισσότερο, απέναντι σε αυτό το άθλιο, σάπιο σύστημα το οποίο και εμείς λιγότερο ή περισσότερο ποτίζουμε και λιπαίνουμε με την κοπριά μας?

Κάντε τον κόπο και βάλτε στο Γούγλη, τον μεγάλο αρχιρουφιάνο της εποχής μας ο οποίος δεν νοιάζεται ούτε κουκούλα να βάλει το όνομα: Nicolas Todi ή Νίκος Τότης. Πόσα λίγα αποτελέσματα. Αλλάξτε την αναζήτηση και βάλτε "εικόνες". Ούτε μία φωτογραφία. Μία για δείγμα ρε!

Έχουμε φάει όλοι μα όλοι το τυρί της φάκας της κρίσης. Ακόμα και όσοι στη λογική και το θυμικό μας δεν μπορούμε να το δεχτούμε, ότι τα μέτρα αυτά είναι μονόδρομος, απαραίτητα, ότι όλοι πρέπει να πληρώσουμε, έχουμε μουδιάσει.

Βγαίνουν στον αέρα δημοσκοπήσεις που λένε ότι το 50-60-70% αναγνωρίζει ότι τα μέτρα είναι απαραίτητα, ότι χρειάζονται θυσίες. Σε καμία δεν είδα όμως αυτό που όλοι εννοούν: "Αλλά όχι από εμένα". Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι θέλουν να πληρώσουν οι δημόσιοι, οι δημόσιοι θέλουν να πληρώσουν οι ελευθεροι επαγγελματίες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες θέλουν να πληρώσουν οι δημόσιοι και οι έμποροι, οι έμποροι θέλουν κάποιοι να πληρώσουν, κατα προτίμηση οι τράπεζες, γιατί αν την πληρώσουν οι προηγούμενοι δεν θα έχουν λεφτά να αγοράσουν και θα την πληρώσουν και αυτοί, όλοι μαζί θέλουν να την πληρώσουν οι μετανάστες, γιατί μας παίρνουν τις δουλειές, μας βιάζουν, μας κλέβουν και μας σκοτώνουν μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Την ίδια χώρα που όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μπουρδέλο την ανεβάζουν, μπουρδέλο την κατεβάζουν, γιατί δεν υπάρχει κράτος, γιατί η πουτάνα η εφορία και το γαμημένο το ΙΚΑ ζητάνε συνέχεια να τα πληρώνεις, γιατί "αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται, ούτε καν στην Ουγκάντα"-λες και έχει πάει και ποτέ κανένας στην Ουγκάντα- αλλά πριν έρθουν οι μετανάστες, ήμασταν παράδεισος.

Τώρα το ότι στο χωριό μου όταν έρχεται ο καιρός για το λιομάζωμα, κανενός η ζωή δεν αλλάζει πλέον, κανένας δεν παίρνει άδεια από την κανονική του δουλειά -παρά μόνο αν είναι δημόσιος και δικαιούται "αγροτική" για να λουφάρει- και όσοι μαζεύουν ελιές πιθανότατα δεν είχαν δει μικροί πως ήταν, γιατί δεν είχαν στη χώρα τους, δεν βρίσκεται κανείς να μου το εξηγήσει.

Και τα βάζουν με τους μετανάστες, ενώ δέχονται τις εξηγήσεις και την επιβολή μέτρων από τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που τα έκαναν σκατά, από τους ίδιους κύκλους που πέρυσι που έσκασαν οι φούσκες "δεν το περίμεναν, δεν ήξεραν, δεν πρόβλεψαν τη φούσκα που έσκασε" και οι οποίοι φέτος έχουν το απύθμενο θράσος να μας λένε "πρέπει να πληρώσετε για την κρίση" γιατί εκείνοι ξέρουν! Ξεράδια ρε, αν ξέρετε φέτος γιατί δεν ξέρατε πέρυσι? Ου στο διάλο από δω χάμου!

Το κακό, είναι ότι αυτοί τη στιγμή, όλοι μα όλοι οι "μηχανισμοί" αντίστασης αποδεικνύονται ανεπαρκής, λίγοι, μηδενικοί:
Από τα κόμματα όλου του φάσματος, μέσα και έξω από τη Βουλή, μέχρι τις επαγγελματικές ενώσεις και τα συνδικάτα (ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ και τα τρία πουλάκια κάθονταν) μέχρι ακόμα ακόμα τις υπάρχουσες ομάδες του αναρχικού χώρου.

Εξαίρεση κάποιοι σύλλογοι, όπως αυτός των Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου, του οποίου δεν είμαι βέβαια μέλος ως άσχετος με το σπορ αλλά από όσα ακούω το παλεύει καλά και γερά.

Και ας έρχονται μετά οι "διανοούμενοι" να υπερασπιστούν τον "Άγρα". Όπως πολύ ωραία λέει το σύνθημα στους τοίχους των Εξαρχείων:

"Οταν απολύει ο Άγρας, κλαίει ο Νίτσε;"

Ουφ, πολλά και ψιλοχύμα και χωρίς συγκεκριμένο ειρμό. Που θα πάει θα τον βρω και αυτόν.
Ας πάω για ύπνο τώρα.
Το κρεβάτι μου είναι δίπλα.
Εγώ δεν έτυχε να βρεθώ σε διασταυρούμενα πυρά.
Εγώ δεν κουβαλούσα υδραυλικά.
Αν με πετύχουν εμένα οι αδέσποτες σφαίρες ενός μπάτσου, δεν θα έχουν ενδοιασμό τα μέσα.
Η ταυτότητα μου γράφει "γεννηθείς στον Πειραιά".

Αφιερωμένο στον Nicolas Todi ή Νίκο Τότη. Δεν έχει καμία σημασία αν το όνομα του ήταν με αλβανικούς ή ελληνικούς χαρακτήρες.
http://katiasnewlife.blogspot.com/2010/02/17022010.html

Epitaph: King Crimson
-----------------------------
The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
When silence drowns the screams.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.

Between the iron gates of fate,
The seeds of time were sown,
And watered by the deeds of those
Who know and who are known;
Knowledge is a deadly friend
When no one sets the rules.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back
And laugh.
But I fear tomorrow I'll be crying,
Yes I fear tomorrow I'll be crying.

Τι θα γίνει ρε μεγάλε?

Θα το κωλοβαράς πολύ καιρό ακόμα?

Υπόγεια Ρεύματα

Σήμερα δεν θα τα χώσω σε κανέναν. Σήμερα έχει μουσικούλα.

Χτες πήγα Κύτταρο (πως λέγαμε παλαιότερα "θα πάω Μέγαρο? Έτσι).

Υπόγεια Ρεύματα. Ένα από τα πολύ αγαπημένα συγκροτήματα της (μετ)εφηβείας μου και γενικότερα ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα που δεν έκανε την "πορεία" που ίσως θα του άξιζε. Πιθανόν και να τους έκανε ζημιά το γκραν-σουξέ του "Μ'αρέσει να μη λέω πολλά". Μπορεί κάποιοι να περίμεναν ένα είδος Πυξ-Λαξ σαν συνέχεια (ξέρεις, "ψαγμένοι" στίχοι, θλίψη και οδυρμός για το χαμένο έρωτα, σιγά, και άλλοι αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι, βάι βάι βάι), κάτι το οποίο τα Υπόγεια Ρεύματα δεν είναι με τίποτα. Φυσικά.

Καλύτερο κομμάτι τους για μένα είναι η Ασημένια Σφήκα:


Επίσης πολύ αγαπημένο είναι το "Μικρές Χαμένες Μέρες"


Τα Υπόγεια Ρεύματα έχουν βγάλει τελευταία ένα δίσκο με τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου.


Μου άρεσε πολύ η διασκευή τους στον "Εφιάλτη της Περσεφόνης".


Επίσης πολύ μου άρεσε αυτό:


Το οποίο ομολογώ (ντροπή μου) ότι δεν είχα ακούσει, και είναι αυτό:


Στίχοι του Βολφ Μπίρμαν (από εδώ, διαβάστε το μαζί με της πληροφορίες που παρέχει-και το λινκ για κατέβασμα της πρώτης εκτέλεσης).

Η Μπαλάντα του Οπερατέρ

“Στο Σαντιάγκο, στης σφαγής τα χρόνια, πέσαν πολλοί
και πού να βρεις ονόματα
Και με μια λέξη – να ποια είναι η Χιλή -
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του

Αχ,
η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα -
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα

Σύντροφοι γνωστό αυτό -
ήταν, είναι, και μένει αληθινό.
Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular

Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει.
Είδα τη δουλειά των στρατιωτών
το μακέλεμα
Είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
- το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο
για να σωθεί

Και τα τουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουν τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς

Αχ, η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές

…κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα”

Παρότι ήταν από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, δεν τους είχα δει ποτέ ζωντανά! Πάντα κάτι στράβωνε! Παραλίγο να στραβώσει και χτες! Αλλά τελικά, δεν στράβωσε.
Και θυμήθηκα (αν και δεν το έπαιξαν-να ναι καλά το YouTube και όποιος το ανέβασε) ποιο τραγούδι τους μου άρεσε επίσης πολύ. Αφιερωμένο:


(επί του πιεστηρίου: με εσάς, ρατσιστικά καθάρματα θα τα πούμε στο επόμενο ποστ - και δεν εννοώ το "διαβατήριο" βέβαια, ε?).

Αντίο 2009

Βέβαια, εδώ και πολλά χρόνια έχω πάψει να θεωρώ ότι κάτι αλλάζει επειδή αλλάζει το τελευταίο ψηφίο (ή τα 2 τελευταία όπως φέτος ή ακόμα και τα 4 ψηφία όπως πριν από μια δεκαετία) στην μονάδα μέτρησης του χρόνου. Ο χρόνος είναι συνεχής και ακατάπαυστος, ο χωρισμός βοηθάει για πρακτικούς λόγους και τον χρησιμοποιούμε και για ψυχολογικούς, να αισθανόμαστε ότι μπορούμε να τραβήξουμε μια "διαχωριστική γραμμή" (άντε να φύγει το γρουσούζικο έτος και να κάνουμε μια νέα αρχή τον επόμενο).

Μετά λοιπόν τις κοινότυπες αμπελοφιλοσοφίες, ας χρησιμοποιήσω και εγώ τον πρακτικό διαχωρισμό του χρόνου για να σας πω τις αρλουμπίτσες μου.

Το 2009 ήταν μια χρονιά "περίεργη". Πιστεύω ότι θα χαρακτηρίζεται στο μέλλον ως "σημαντική" για αρκετά πράγματα.

Κατά κύριο λόγο, είναι η χρονιά που (μας είπανε πως) ξέσπασε η "παγκόσμια οικονομική κρίση". Προβλήματα ρευστότητας, εταιρείες κολοσσοί που έσκαγαν σαν φούσκες στη σαπουνάδα τις κουζίνας ή απειλούσαν τις παγκόσμιες κυβερνήσεις ότι "αν δεν μας βοηθήσετε, θα κρατήσουμε την αναπνοή μας μέχρι να σκάσουμε- και θα σας πάρουν τα ζουμιά από τα σκατά που έχουμε μέσα μας".
Είναι η χρονιά που "απαιτείται" πιο "απαιτητικά" από άλλες να κάνουμε όλοι "θυσίες" για να μην έχουμε πρόβλημα (λες και όταν γίνονταν τα πάρτυ της κονόμας, τα μοιραζόμασταν όλοι).
Είναι η χρονιά που αρχίζουν όχι να αμφισβητούνται αλλά να χτυπιούνται άμεσα και βάναυσα δικαιώματα κερδισμένα δεκαετίες πίσω, με αίμα και κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Το τι φταίει και κυρίως ποιος φταίει, δεν θα το αναλύσω εδώ-δεν νομίζω να έχω και τις γνώσεις και την ικανότητα άλλωστε. Μια βεβαιότητα έχω μόνο:
Η ευθύνη ανήκει σε ΟΛΟΥΣ -αναλογικά όμως με το ΠΟΣΑ ΕΒΓΑΖΕ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ μας.

Είναι η χρονιά που ανέδειξε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο στις ΗΠΑ.
Αλλά είναι και η χρονιά -ίσως ακόμα πιο σημαντικό- ότι πρόεδροι όπως ο Εβο Μοράλες άντεξαν στα χτυπήματα και τις προσπάθειες ανατροπής τους από τις οικονομικές ολιγαρχίες.

Είναι η χρονιά που ξεκίνησε με δράσεις και πορείες -ως απόηχος του Δεκέμβρη του 08- και μάχες που κερδήθηκαν έστω και για την ώρα, όπως τα πάρκα Κύπρου&Πατησίων και Ναυαρίνου.

Είναι η χρονιά που "φούντωσε" ξανά ο "μπαμπούλας" της "τρομοκρατίας" -στα καθ' ημάς και που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι από τα σημαντικότερα προβλήματα μας και απειλεί όλους μας και την "δημοκρατία μας" (τους). Την ώρα βέβαια που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα αυστηρά μέτρα αστυνομοκρατίας σε τράπεζες, Εξάρχεια, αεροδρόμια και κέρατα βερνίκια μας είναι απαραίτητα για όλους, καθημερινά γίνονται μικρο- και μεγαλο- κλοπές (από μια τσάντα έως ολόκληρα σπίτια) σε απλούς ανθρώπους του μεροκάματου για τις οποίες δε φαίνεται να υπάρχει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προστασία του Πολίτη my ass.

Είναι η χρονιά που τα φιδάκια πετάγονται ολοένα και περισσότερα από τα αυγά τους και διεκδικούν χώρο. Που -σε συνάρτηση και με τις οικονομικές και πολιτισμικές απειλές- ρατσιστικές φωνές βρίσκουν χώρο να ακουστούν και αυτιά να τις ακούσουν. Και που δυστυχώς πολλοί κάνουν ότι δεν ακούν και βλέπουν.

Α, ναι, είναι και η χρονιά που επανήλθαν οι Σοσιαληστικές Κυβερνήσεις στη χώρα που λέγεται Ελλάντα - Greece - Τουέλβ Πόιντς - Ντουζ Πουάν.

Κάποια χρόνια μετά λοιπόν, μπορεί και να λέμε ότι ήταν η χρονιά που....
ΓΑΜΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!!

Αυτά όμως σε παγκόσμιο και πανελλήνιο επίπεδο.

Σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια χρονιά... μυστήρια να την πώ? Αλλοπρόσαλλη? Θα έλεγα απρόσμενη, αν δεν χτυπούσε στην λογική μου -ποια χρονιά ξέρεις τι θα σε βρει?

Όχι, κακή χρονιά δεν ήταν με τίποτα.
Άκρως ενδιαφέροντα ήταν όσα συνέβησαν αυτή τη χρονιά, και καλά και κακά, και πράγματα φαινομενικά άσχημα που έγιναν σκαλί για να έρθουν άλλα, πιο όμορφα!
Το πρόσημο για εμένα στη χρονιά είναι αναμφισβήτητα θετικό!
Το μόνο που έχει μείνει ίδιο στη ζωή μου από πέρυσι τέτοιο καιρό είναι η δουλειά μου - και αυτή μπορεί και να μην βγάλει και το 2010 αν ευοδωθούν τα πλάνα - και τα οικονομικά μου βέβαια.
Α, καλά, ίδια έχουν μείνει και τα κιλά μου, η σεξομανία και η αντιδραστικότητα μου, αλλά για τα 2 τελευταία πρώτα θα βγει η ψυχή μου.
Όλα όμως δείχνουν ότι παρά τα ζόρια, τα καλύτερα έρχονται!

Με την ευχή λοιπόν, η χρονιά που πέρασε (σε παγκόσμιο επίπεδο) να φέρει τα επόμενα χρόνια μια... κηδεία:

Σας εύχομαι να είσαστε πάνω από όλα καλά, να έχετε όσο γίνεται λιγότερες σκοτούρες στο κεφάλι σας και όσο περισσότερες εκλάμψεις στο κρεβάτι σας και του χρόνου να είμαστε πάλι όλοι εδώ - στον πλανήτη, όχι στο μπλογκ- και ακόμα περισσότεροι αν γίνεται, να μην λείπει όμως κανείς από τους φετινούς.

Γιατί, ακόμα και αν μας ζορίζουν, ακόμα και αν μας πιέζουν, όταν είμαστε όλοι παρόντες, όλοι μαζί και όλοι μονιασμένοι, λίγο εγώ και λίγο εσύ, λίγο ο παραδίπλα, όλα τα καταφέρνουμε.

Δεν έχω εγώ, έχεις εσύ, δεν έχεις εσύ θα έχω εγώ. Και αν δεν έχει κανείς, μας φτάνουν και λιγότερα.
Χωρίς αμάξι, playstation, plasma τηλεόραση και άλλα πράγματα την παλεύω άνετα.
Χωρίς κάποιον να τσουγκρίσω το ποτήρι μου και να του πω "στην υγειά σου ρε" όχι.

HASTA SIEMPRE, COMPANEROS.
Δεν ξενερώνουμε ποτέ.

Μετακόμιση!

Όχι, όχι, το μπλογκ θα μείνει ακόμα εδώ που είναι... Σπίτι αλλάζω... (όχι αγαπούλα μου, δεν πάω στην Εκάλη... Στα κατεχόμενα πάω)... Είπα να αναβαθμιστώ λίγο, από την Ακαδημία Πλάτωνος που μένω (μια χαρά γειτονιά είναι, παρεξηγημένη ότι δεν είναι ασφαλής... Βλέπεις μάθαμε πλέον ότι ασφάλεια είναι όταν έχεις γύρω γύρω νταμπαντουμπάδικα ή όταν τα σπίτια είναι σε τέτοια απόσταση το ένα από το άλλο και ο κόσμος περπατάει ανάμεσα μόνο για να βγάλει το σκύλο ή να κάνει το "δρομολόγιο bypass").
Anyhoo, αυτό σημαίνει και ότι για κάνα δυο βδομάδες αμφίβολο ίντερνετ από το σπίτι, λίγος χρόνος, αρκετή κούραση...



Επιλέξαμε και χρώμα για το νέο σπίτι...
Με καθαρά Αντιδρασέξ κριτήρια...

Το 069 της Βιβεχρώμ! (οκ, είναι το βασικό και μετά θα έχει και άλλα) (δυστυχώς, στο συγκεκριμένο χρώμα έχουν κάνει λάθος και βγαίνει άλλο όταν πατάς το λινκ.... γρρρρ)



Δεν θα χαθούμε, όλο και κάπου θα βρίσκω να τρυπώνω....

Για την ώρα, μην ξεχνάτε ότι αύριο είσαστε κλεισμένοι:


Άντε, ένα τραγουδάκι ακόμα:



Οι μουσικές επιλογές δεν είναι και ακριβώς του γούστου μου όπως ίσως καταλαβαίνετε, αλλά είναι προς τέρψιν ενός συγκεκριμένου ατόμου... Φιλάκια...

Άντε, ας βάλω και ένα δικό μου:

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ!!!!

I Am Taking A Break!

Το αγαπημένο μου μάθημα από το σχολείο.
Τα λέμε από Τρίτη, 10 τρέχοντος (και έρποντος).

Καλημέρα σααααας... και καλό μήνα!

Να ξυπνάς το πρωί και δίπλα σου να είναι ο άνθρωπος που αγαπάς.

Να σηκώνεσαι και στα πόδια σου να μπουρδουκλώνεται για να τριφτεί ένα τριχωτό πλάσμα που σου ζητάει να του βάλεις φαί.

Να έχεις την άνεση να βάλεις να γίνει μια ολόκληρη καφετιέρα με καφέ φίλτρου.

Να κατεβαίνεις στη λαϊκή, να συναντάς φίλους και να πιάνεις κουβέντα μαζί τους κάτω από ψιχάλα.

Να περνάς ένα βράδυ με αγαπημένους φίλους, κουβεντιάζοντας και γελώντας.

Να μπορείς και να μαγειρεύεις ένα νόστιμο φαγητό για τους παραπάνω.

Να κάνεις σχέδια για το μέλλον, όπως η μετακόμιση σε νέο, μεγαλύτερο σπίτι.

Χρειάζεσαι πολλά παραπάνω για να νιώσεις ευτυχισμένος?

Ναι, να συνεννοείσαι με άλλους φίλους, για να κανονίσετε να προσφέρετε μια ελάχιστη βοήθεια σε ανθρώπους που δεν έχουν τις παραπάνω πολυτέλειες.

Κάντε ένα κλικ εδώ, εν αναμονή της αφίσας των παιδιών.
Πανωσήκωμα: Η αφίσα βγήκε. Κάντε κλικ πάνω της:

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ".

Όχι, δεν θα κάτσω να αναλύσω τους δολοφόνους.

Όχι, δεν θα τους δώσω την υπόσταση που τόσο πολύ λαχταρούν να έχουν.

Όχι, δεν θα τους αναγάγω σε μείζον ζήτημα για τη ζωή μου και για τη χώρα.

Όχι, δεν θα τους δώσω σημασία και αξία που δεν τους αξίζει.

Όχι, δεν θα γράψω δήλωση καταδίκης λες και την χρωστάω σε κανένα.

Όχι, δεν θα κατέβω σε κανένα δρόμο για να τους "καταδικάσω" λες και έχουν πολιτική υπόσταση ή είναι θεσμός ενάντια στον οποίο πρέπεινα διαμαρτυρηθώ.

Ναι, θα συνεχίσω να γράφω και να αγωνίζομαι και στην καθημερινότητα μου για ένα κόσμο δικαιότερο, δημοκρατικότερο, με αξιοπρέπεια, καλύτερο για όλους. Κόντρα σε κάθε ηλίθιο από κάθε πλευρά που προσπαθεί να με εκμεταλευτεί, να με τρομοκρατήσει και να με βάλει στο καβούκι μου.

Πουτάνα Κινητή Τηλεφωνία

Η μόνη λύση θα ήταν να κόψω τελείως το κινητό τηλέφωνο. Και να θες να είσαι συνειδητός καταναλωτής, όταν έχει ολιγοπώλειο, παίρνεις τα τρία τους.

Εξηγούμαι:

Είμαι χρόνια συνδρομητής στη Wind, από την εποχή που ήταν Τετέλεσταιτ. Αρχικά καρτοκινητό (ως φοιτητής) και στη συνέχεια συμβόλαιο. Έχω το ίδιο νούμερο, ίσως και 12 χρόνια τώρα.

Τα τελευταία 2 χρόνια, για αρκετούς διαφορετικούς λόγους είμαι πολύ δυσαρεστημένος από την εξυπηρέτηση που έχω από την εταιρεία.
Ήθελα να φύγω καιρό, αλλά δεν άλλαζα εταιρεία για άλλους λόγους:

Που να πάω, στη VODAFONE του Κορωνιά, των υποκλοπών και της γκρίζας ιστορίας με το συγχωρεμένο τον Τσαλικίδη, για την οποία ποτέ δε μάθαμε τι έγινε?

Ή μήπως στην COSMOTE, η οποία ως ΥΠΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ τότε, αγοράζει με υπερβολικό τίμημα την αλυσίδα του ΓΕΡΜΑΝΟΥ ? (ένας θεός ξέρει για ποιον λόγο, δε θέλω να αναπαράγω εδώ κάτι το οποίο έχω ακούσει μόνο ως φήμη.) Δηλαδή, εμμέσως με λεφτά από την τσέπη μου και σας, για να κάνει κάποια χάρη και στη συνέχεια να ξε-πουληθεί μαζί με τον ΟΤΕ στην Deutsche Telecoms.

Και έμενα εκεί. Παρά το ότι σαν πελάτης δεν ήμουν ευχαριστημένος καθόλου.

Τώρα όμως? Παπάρια! Συνεχείς αδικαιολόγητες απολύσεις διαβάζω για την WIND. Παράδειγμα το τελευταίο από το Indymedia. Πάλι απόλυση!

Οπότε? Τι σου μένει εσένα, σαν καταναλωτή να πράξεις?

Η VODAFONE των υποκλοπών, η COSMOTE των Γερμανών (και στο όνομα και στη χάρη) ή η WIND των απολύσεων?

Είμαστε περικυκλωμένοι!


[προσωπικά, σήμερα πήγα και έκανα αίτηση για να πάω από WIND στη VODAFONE. Μετά από 12 χρόνια που με έχουν πελάτη, είχαν το θράσος να μου στείλουν SMS ότι για ΕΝΑΝ (1) ληγμένο λογαριασμό, μπορεί και να μου έπαιρναν πίσω το νούμερο. Πέρυσι, όταν είχα κάνει πάλι αίτηση, για COSMOTE αυτή τη φορά, με πήραν τηλέφωνο και μου αύξησαν 240% την επιδότηση συσκευής, από 90€ που μου έδιναν (με λογαριασμούς πάνω από 100€ το μήνα!) μου το έκαναν 217! Φέτος να δω αν και τι θα κάνουν, αλλά δεν θα πάρω- παρεκτός βέβαια αν μου κάνουν καμιά έκπτωση 50% και πάνω στους λογαριασμούς μου].